بِالْمَدینَةِ فَاطْرُدِ النّاسَ وَ اخْفِ مَنْ مَرَرْتَ بِهِ وَ انْهَبْ اَمْوالَ کلِّ مَنْ اَصَبْتَ لَهُ مِمَّنْ لَمْ یَکنْ لَهُ دَخْلٌ فی طاعَتِنا» برو تا به مدینه برسی. در بین راه مردم را از جلو خودت بران و تا می‌توانی ایجاد رعب در دلها کن و هرچه مال به دستت می‌رسد غارت کن، مگر مال آنهایی که از دوستان خود ما هستند.

به سفیان غامدی -که او را نیز مأمور شبیخون کرده بود- این طور دستور می‌دهد: برو، شبیخون بزن و آدم بکش و اموال غارت کن که این کارها از لحاظ سیاست بسیار نافع است، زیرا اهل عراق مرعوب می‌شوند و دوستان ما که در گوشه و کنار هستند خوشوقت و دل قوی می‌گردند و بعضی هم که مردّدند چه کنند به طرف ما خواهند آمد. «وَ اقْتُلْ کلَّ مَنْ لَقیتَهُ مِمَّنْ لَیْسَ هُوَ عَلی مِثْلِ رَأْیِک وَ اَخْرِبْ کلَّ ما مَرَرْتَ بِهِ مِنَ الْقُری وَ احْرِبِ الْاَمْوالَ فَاِنَّ حَرْبَ الْاَمْوالِ شَبیهٌ بِالْقَتْلِ وَ هُوَ اَوْجَعُ لِلْقَلْبِ» هرکس جز دوستان خودمان گیر آوردی بکش، به هر ده که رسیدی خراب کن، اموال را غارت کن و آتش بزن و از بین ببر که تلف اموال در دلها تأثیر فراوان دارد.

معاویه به مقصد و هدف خود نزدیک شد اما با چه وسیله و ابزاری؟ با این ابزارها؛ با ارعاب و قتل و غارت، با رشوه دادن‌ها و خریدن عقیده‌ها، با خیانت در بیت المال، با مسموم کردن افرادی مثل مالک اشتر نخعی و عبدالرحمن بن خالد، با اجیر کردن یک عده مردم بی ایمان که بنشینند بر پیغمبر خدا دروغ ببندند و حدیث جعل کنند، به قیمت پامال کردن همۀ اصول اسلامی و انسانی و ضربت به پیکر قرآن زدن‌ها. با این امور و این وسایل به مقصد خود رسید. در عین حال علی علیه السلام هم به مقصد و هدف عالی خود رسید. هدف علی حکمرانی و عیش و لذت نبود که بگوییم با شهادت او از میان رفت، هدفش اعلای کلمۀ حق و زنده کردن نام عدالت بود که کرد. معاویه دستور می‌دهد که بی گناهان را به خاطر مصالح سیاسی بکشید، اموال را غارت کنید، ولی علی در همان