سلامت و بعضی مسموم کننده است، غذاهای فکری نیز همینطور است. تعلیماتی که آدمی فرا میگیرد و کتابهایی که مطالعه میکند و مقالاتی که میخواند و سخنرانیهایی که گوش میکند از لحاظ اثر همه یکسان نیستند؛ بعضیها راستی فکر و اراده را قوّت میبخشد و بعضی یأس و نومیدی میبخشد. بعضی از تعلیمات است که آدمی را به حیات و زندگی و نظام آفرینش خوشبین میکند. تعلیمات دینی اگر به صورت درستی آموخته شود ارزش حیات و زندگی و هدف آن را بالا میبرد و نظام آفرینش را محبوب و دوست داشتنی میکند، آدمی را به سرنوشت دیگران علاقه مند میسازد، و اما بعضی تعلیمات دیگر است که حیات و زندگی را در نظر انسان بیهوده و بیهدف و خلقت را عبث معرفی میکند، روحیه آدمی را نسبت به همه چیز و همه کس حتی نسبت به خودش بدبین مینماید. تعلیمات بسیاری از افرادی که خودشان روحیه ضددینی دارند همین اثر را دارد. در حوادث روز که به وسیله روزنامهها ثبت میشود مکرر میخوانیم که فلان جوان خودکشی کرد و نامهای از او به دست آمد که نوشته است احدی مسئول قتل من نیست، من خودم شخصاً دست به این اقدام زدم، علت اصلی مطلب این است که از زندگی خسته شدم. بعد که تحقیق کردهاند دیده شده که کتابهایی که مورد مطالعه این موجود بدبخت بوده کتابهایی بوده که به وسیله یک بدبختتر از خود او مبنی بر بدبینی و بدگویی از حیات و خلقت نگارش یافته است. اگر احصا بشود معلوم میشود که این گونه کتابها چقدر اشخاصی را به زندگی بیعلاقه کرده و چه روحیههای سالم و معصومی را مشوّش کرده و چه خانوادههایی را متلاشی کرده و چه عزمهای راسخی را از بین برده است.

اگر کسی مثلًا بستنی مسمومی بخورد به فاصله چند ساعت اثرش ظاهر میشود و فوراً به بیمارستان منتقل میگردد و آن بستنی فروش هم