مخصوصاً دستور میداد که اصحاب و یاران حلقه و دایره وار بنشینند که مجلس بالا و پایین نداشته باشد. قرآن کریم میفرماید: در مجالس جاها را باز کنید ؛ یعنی مقید نباشید که یک نقطه معین را اشغال کرده باشید.

بهطور کلی مقید شدن به زندگی متکلّفانه ناشی از کوچکی روح و نداشتن شخصیت است. بعضی افراد در خود احساس حقارت میکنند و بعد میخواهند این حقارت را جبران کنند و برای خود در نظر دیگران شخصیتی اثبات کنند. این گونه افراد بیشتر خود را به تظاهر به یک سلسله قیود وادار میکنند. مردم عالِم که همان مقام علمی و شخصیت علمی آنها گواه راستین آنهاست، احتیاجی نمیبینند که تظاهر کنند. برعکس، افرادی که از این جهت احساس عقب ماندگی میکنند بیشتر به القاب و عناوین و تظاهر اهمیت میدهند.

بهطور کلی کار و فعالیت و مثبت بودن، با تکلّف و به خودبندی و اسیر عادات و رسوم شدن سازگار نیست. هریک از این تکلّفات مقدار زیادی وقت تلق میکند، فکر و خیال مصرف میکند، خستگی و ملالت میآورد. مردمی که میخواهند در حال حرکت و تلاش و فعالیت باشند و به مقامات و ترقیات نائل شوند، لازم است بار خود را از این تکلّفات سبکتر کنند تا بتوانند سریع پیش بروند.

حضرت صادق علیه السلام خواست به حمام برود. حمامی اجازه خواست که حمام را برای امام خلوت کند و در وقتی که امام هست کسی دیگر را راه ندهند. امام اجازه نداد و فرمود: «مؤمن سبکبارتر و بیتکلّفتر از اینهاست.» سعدی از زبان فقیرزادهای خطاب به توانگرزادهای مَثَلی برای این مطلب آورده است، میگوید:

توانگرزادهای دیدم بر سر گور پدر نشسته و با درویش بچهای