تغییر ندهد و به طول زمان زمامداری مغرور نگردد، بین خود و مردم فاصله ایجاد نکند، به مردم نزدیک باشد. حق شما بر من این است که مطلبی را بر شما پنهان نکنم مگر آنکه مربوط به اسرار جنگ باشد؛ دیگر اینکه هیچ کاری را بدون مشورت شما انجام ندهم مگر آنکه مطلبی باشد که تکلیفش را اسلام معین و مشخص کرده؛ دیگر اینکه همۀ شما را به یک چشم نگاه کنم.

بعد از قسمت‌هایی، به نکتۀ دیگری در این موضوع اشاره می‌کند، می‌فرماید:

وَ لَیْسَ امْرُؤٌ وَ اِنْ عَظُمَتْ فِی الْحَقِّ مَنْزِلَتُهُ وَ تَقَدَّمَتْ فِی الدِّینِ فَضیلَتُهُ بِفَوْقِ اَنْ یُعانَ عَلی ما حَمَّلَهُ اللّهُ مِنْ حَقِّهِ وَ لاَامْرُؤٌ وَ اِنْ صَغَّرَتْهُ النُّفوسُ وَ اقْتَحَمَتْهُ الْعُیونُ بِدونِ اَنْ یُعینَ عَلی ذلِک اَوْ یُعانَ عَلَیْهِ [١]. این جمله در زمینۀ تعاون بر حقوق است که همه باید با همکاری یکدیگر و با اجتماع و اتحاد و فعالیت‌های اجتماعی به حقوق خود برسند. می‌فرماید: هیچ کس هر اندازه دارای مقام شامخی باشد نباید این خیال را در دماغ خود قرار بدهد که من بالاتر از این هستم که احتیاج به همکاری دیگری داشته باشم، و دربارۀ هیچ کس هم هر اندازه در نظرها کوچک بیاید و به چشم نیاید نباید فکر کرد که او کوچک‌تر از این است که دعوت به همکاری بشود و یا به خود او کمک بشود؛ نه کسی بالاتر از مقام همکاری‌های اجتماعی است و نه کسی پایین‌تر، همه محتاجند و به همه احتیاج هست.

قرآن کریم می‌فرماید: وَ تَعاوَنُوا عَلَی اَلْبِرِّ وَ اَلتَّقْوی وَ لا تَعاوَنُوا عَلَی

[١]. نهج البلاغه، خطبه ٢١٤.