تکفّل رسول اکرم علی علیه السلام را مربوط به یک سال و یا دو سال نیست؛ علی تا آخر در خانۀ پیغمبر و تحت تربیت پیغمبر بود و حتی در مواقع عبادت و خلوات عبادت علی را همراه خود می‌برد. گذشته از همۀ اینها طرز رفتار و محبت و علاقۀ رسول خدا نسبت به امیرالمؤمنین در همان دورۀ کودکی، می‌رساند که رسول اکرم شخصاً به علی عنایت مخصوص داشت، تنها به خاطر حق‌شناسی از ابوطالب نبود.

ابن ابی الحدید از فضل بن عباس نقل می‌کند که از پدرم عباس پرسیدم: پیغمبر کدام یک از فرزندان خود را از همه بیشتر دوست می‌داشت؟ گفت: علی را. من گفتم: من از تو از فرزندانش می‌پرسم که کدام یک را بیشتر دوست می‌داشت و تو می‌گویی علی را از همه بیشتر دوست می‌داشت؟ ! گفت: پیغمبر به اندازه‌ای که علی را دوست می‌داشت هیچ کدام از فرزندان خود را دوست نمی‌داشت.

آن عنایت مخصوص پیغمبر به علی از زمان کودکی، می‌رساند که علت اصلی این تکفّل و تحت نظر گرفتن نشأت و تربیت آن حضرت مناسبات معنوی بوده، او را تربیت می‌کرد که در آینده همان سمتی را برای او داشته باشد که هارون برای موسی داشت یعنی معین و معاون و کمک و وزیر او بوده باشد. خود علی علیه السلام دربارۀ رسول اکرم و تربیت خودش در زیر دست پیغمبر می‌فرماید:

وَ لَقَدْ قَرَنَ اللّهُ بِهِ مِنْ لَدُنْ اَنْ کانَ فَطیماً اَعْظَمَ مَلَک مِنْ مَلائِکتِهِ یَسْلُک بِهِ طَریقَ الْمَکارِمِ وَ مَحاسِنَ اَخْلاقِ الْعالَمِ لَیْلَهُ وَ نَهارَهُ وَ لَقَدْ کنْتُ اَتَّبِعُهُ اتِّباعَ الْفَصیلِ اَ ثَرَ اُمِّهِ یَرْفَعُ لی فی کلِّ یَوْمٍ مِنْ اَخْلاقِهِ عَلَماً وَ یَأْمُرُنی بِالْاِقْتِداءِ بِهِ[١].

[١]. نهج البلاغه، خطبه ٢٣٤: قاصعه.