حکمت‌ها و اندرزها ط-صدرا
(١)
خداشناسی، مبنای انسانیت
٧ ص
(٢)
خداشناسی، پایه و اساس دین
١٢ ص
(٣)
دین، پشتوانه سعادت
١٧ ص
(٤)
بردگان و آزادگان
٢١ ص
(٥)
یاد خدا، تنها مایه آرامش جان
٢٥ ص
(٦)
دین، یگانه رام کننده نفس امّاره
٢٨ ص
(٧)
راه سعادت
٣٢ ص
(٨)
ارکان سعادت بشر
٣٦ ص
(٩)
ایمان و عمل صالح
٤٠ ص
(١٠)
خواری معصیت و عزت طاعت
٤٤ ص
(١١)
ارزش سرمایه عمر
٤٨ ص
(١٢)
دنیا، مزرعه آخرت
٥٤ ص
(١٣)
انسان، مربی خود
٥٩ ص
(١٤)
محاسبه نفس
٦٤ ص
(١٥)
ظلم به نفس
٦٨ ص
(١٦)
توبه
٧٢ ص
(١٧)
ساده زیستی و پرهیز از تکلّف
٩٠ ص
(١٨)
حق و تکلیف
٩٤ ص
(١٩)
خصوصیات حق از نظر علی علیه السلام
٩٨ ص
(٢٠)
دشمنان عقل
١٤٥ ص
(٢١)
تقوا و روشن بینی
١٤٩ ص
(٢٢)
روحیه سالم
١٥٤ ص
(٢٣)
آرزوهای دراز
١٥٨ ص
(٢٤)
مرگ در نظر مردان خدا
١٦٢ ص
(٢٥)
سرمایه خُلق نیک
١٦٨ ص
(٢٦)
قلب سلیم
١٧٢ ص
(٢٧)
لزوم همگامی کار و دانش
١٨٠ ص
(٢٨)
صبر و ظفر
١٨٥ ص
(٢٩)
اختیار، امتیاز بزرگ انسان
١٩٠ ص
(٣٠)
نعمت زبان و نطق
١٩٤ ص
(٣١)
تأثیر عمل در هدایت بشر
١٩٨ ص
(٣٢)
روح اجتماعی مؤمن
٢٠٢ ص
(٣٣)
رعایت جنبه های معنوی و اخلاقی در انفاق
٢٠٦ ص
(٣٤)
فقر روحی و فکری
٢٠٩ ص
(٣٥)
فقر معنوی
٢١٣ ص
(٣٦)
تعصب باطل
٢١٩ ص
(٣٧)
خطر تحریف در اسناد دینی
٢٤١ ص
(٣٨)
تأثیر گناه و معاشرت با بدان در سیاه دلی
٢٤٥ ص
(٣٩)
تعارفهای دروغین
٢٥٠ ص
 
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص

حکمت‌ها و اندرزها ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١١٨ - خصوصیات حق از نظر علی علیه السلام

نعمت‌ها در میان یک عده، و کینه و عقده و انتقام در میان یک عدۀ دیگر باید جستجو کرد. باز در نهج البلاغه است که در ضمن یک خطابه که علی علیه السلام مشغول سخن گفتن بود، شخصی حرکت کرد و گفت: یا اَمیرَالْمُؤْمِنینَ! اَخْبِرْنا عَنِ الْفِتْنَةِ وَ هَلْ سَأَلْتَ رَسولَ اللّهِ صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وَ الِهِ عَنْها؟ عرض کرد: یا امیرالمؤمنین! فتنه را توصیف کن و آیا از رسول خدا چیزی در این زمینه پرسیده و شنیده‌ای؟ فرمود: وقتی که این آیه نازل شد: أَ حَسِبَ اَلنّاسُ أَنْ یُتْرَکوا أَنْ یَقُولُوا آمَنّا وَ هُمْ لا یُفْتَنُونَ [١]، من دانستم که در این امت فتنه واقع خواهد شد و تا رسول خدا در میان امت هست واقع نخواهد شد، از رسول اکرم پرسیدم: ما هذِهِ الْفِتْنَةُ الَّتی اَخْبَرَک اللّهُ تعالی بِها؟ فَقالَ: یا عَلِیُّ اِنَّ اُمَّتی سَیُفْتَنونَ مِنْ بَعْدی. عرض کردم: این فتنه که خدا خبر داده چیست؟ فرمود: بعد از من مردم دچار فتنه خواهند شد. من گفتم: آیا شما در اُحُد وقتی که گروهی از مسلمین شهید شدند و من توفیق شهادت پیدا نکردم و از این جهت محزون شدم، به من نگفتید: اَبْشِرْ فَاِنَّ الشَّهادَةَ مِنْ وَرائِک مژده باد تو را به شهادت که در انتظار توست؟ فرمود: همین طور است. بعد به من فرمود: حالا بگو صبر تو چگونه خواهد بود؟ گفتم: یا رَسولَ اللّهِ! لَیْسَ هذا مِنْ مَواطِنِ الصَّبْرِ وَلکنْ مِنْ مَواطِنِ الْبُشْری وَ الشُّکرِ[٢] آنجا جای صبر نیست، جای خوشحالی و شکرگزاری است. آن وقت رسول اکرم این طور توضیح داد و فرمود: یا علی! بعد از من امت من مال دنیا به چنگ می‌آورند و همان مال، آنها را گرفتار فتنه‌ها خواهد کرد و با این حال بر خدا منت می‌گذارند که دین دارند، تمنای رحمت او را دارند و از عذاب او ایمن‌اند، احکام و مقررات الهی را با تأویل و شبهه پامال می‌کنند، حرام‌های خدا را حلال می‌کنند،


[١]. نهج البلاغه، خطبه ١٥٦.[٢]. عنکبوت / ٢.