بزرگان اینها را گفتهاند برای اینکه ما را از مدار طمع و گرداب حرص خارج سازند و زندگی ما را روی اصولی صحیح و سعادتمندانه تنظیم کنند؛ نخواستهاند با گفتن این مطالب ما را نسبت به نوامیس زندگی لاقید نمایند که تنبلی پیش بگیریم و تن به هیچ کاری ندهیم. بشر در این دریای عظیم زندگی باید حرکت کند تا به ساحل مقصود برسد، اما این مطلب هم هست که حرکت منظم کشتی عقل و دانش یک مطلب است و گرفتار شدن در گرداب حرص و طمع و حسادت و رقابت و بدخواهی مطلب دیگری است. آن که در وسط دریا در گردابی افتاده و قدرت عظیم آب او را به سرعت میچرخاند، او هم در دریا حرکت میکند ولی آن حرکت رو به ساحل نجات نیست بلکه رو به غرقاب فناست. اصول زندگی و حرکت در صراط مستقیم زندگی که سلسله مقدس انبیا اولین و بهترین راهنمای آن هستند، غیر از این است که انسان در گرداب حرص و طمع بیفتد و دیوانه وار دنبال اندوختن ثروت برود بدون آنکه هدفی صحیح و مشروع از این اندوختنها داشته باشد. این گونه ثروت اندوزیها گذشته از اینکه از نظر حقوق اجتماعی و پامال کردن حق اجتماع گناه محسوب میشود، از جنبه فردی و شخصی نیز جز وبال و نکبت و تحمل رنج چیزی نیست؛ زیرا فردی که عمری رنج میکشد و متحمل مشقتها میشود و همه وقتش صرف جمع کردن و اندوختن میشود و برای خودش وقتی باقی نمیگذارد که در آن وقت به مطالعه و تماشای تماشاخانه جهان بپردازد و چیزی از معنا و روح زندگی درک کند و حتی فرصت پیدا نمیکند که از همان مال استفاده مادی ببرد، پس در حقیقت نصیب این آدم همه رنج و مشقت بوده به علاوه شقاوتها و مسئولیتهای اخروی.

علی علیه السلام فرمود: بعضی مردم هستند که مورد تعجب میباشند، و آنها کسانی هستند که در دنیا به واسطه بخل و خسّت مانند فقرا زندگی