حکمت‌ها و اندرزها ط-صدرا
(١)
خداشناسی، مبنای انسانیت
٧ ص
(٢)
خداشناسی، پایه و اساس دین
١٢ ص
(٣)
دین، پشتوانه سعادت
١٧ ص
(٤)
بردگان و آزادگان
٢١ ص
(٥)
یاد خدا، تنها مایه آرامش جان
٢٥ ص
(٦)
دین، یگانه رام کننده نفس امّاره
٢٨ ص
(٧)
راه سعادت
٣٢ ص
(٨)
ارکان سعادت بشر
٣٦ ص
(٩)
ایمان و عمل صالح
٤٠ ص
(١٠)
خواری معصیت و عزت طاعت
٤٤ ص
(١١)
ارزش سرمایه عمر
٤٨ ص
(١٢)
دنیا، مزرعه آخرت
٥٤ ص
(١٣)
انسان، مربی خود
٥٩ ص
(١٤)
محاسبه نفس
٦٤ ص
(١٥)
ظلم به نفس
٦٨ ص
(١٦)
توبه
٧٢ ص
(١٧)
ساده زیستی و پرهیز از تکلّف
٩٠ ص
(١٨)
حق و تکلیف
٩٤ ص
(١٩)
خصوصیات حق از نظر علی علیه السلام
٩٨ ص
(٢٠)
دشمنان عقل
١٤٥ ص
(٢١)
تقوا و روشن بینی
١٤٩ ص
(٢٢)
روحیه سالم
١٥٤ ص
(٢٣)
آرزوهای دراز
١٥٨ ص
(٢٤)
مرگ در نظر مردان خدا
١٦٢ ص
(٢٥)
سرمایه خُلق نیک
١٦٨ ص
(٢٦)
قلب سلیم
١٧٢ ص
(٢٧)
لزوم همگامی کار و دانش
١٨٠ ص
(٢٨)
صبر و ظفر
١٨٥ ص
(٢٩)
اختیار، امتیاز بزرگ انسان
١٩٠ ص
(٣٠)
نعمت زبان و نطق
١٩٤ ص
(٣١)
تأثیر عمل در هدایت بشر
١٩٨ ص
(٣٢)
روح اجتماعی مؤمن
٢٠٢ ص
(٣٣)
رعایت جنبه های معنوی و اخلاقی در انفاق
٢٠٦ ص
(٣٤)
فقر روحی و فکری
٢٠٩ ص
(٣٥)
فقر معنوی
٢١٣ ص
(٣٦)
تعصب باطل
٢١٩ ص
(٣٧)
خطر تحریف در اسناد دینی
٢٤١ ص
(٣٨)
تأثیر گناه و معاشرت با بدان در سیاه دلی
٢٤٥ ص
(٣٩)
تعارفهای دروغین
٢٥٠ ص
 
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص

حکمت‌ها و اندرزها ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٦٢ - انسان، مربی خود

خودتان از خودتان حساب بکشید پیش از آنکه از شما حساب کشیده شود. خودتان خودتان را وزن کنید و بسنجید و به سود و زیان خود برسید قبل از آنکه شما را وزن کنند و بسنجند.

همه اینها ناظر به یک اصل است و آن اینکه انسان این فرق را با سایر امور تربیت پذیر دارد که مربیان خارجی برای تربیت وی کافی نیستند، هرکسی باید در خودش حالت مربیگری نسبت به خودش پیدا شود، دو شخصیت پیدا کند: از یک نظر فرمانده باشد و از یک نظر فرمان پذیر، از یک نظر پند ده باشد و از یک نظر پند پذیر، از یک نظر ملامت کن باشد و از یک نظر ملامت پذیر، از یک نظر حساب کش باشد و از نظر دیگر حساب ده. در قرآن کریم از «نفس لوّامه» نام برده شده. نفس لوّامه یعنی نفس ملامت کن که در مواقعی که از انسان خطایی سر میزند آدمی را تحت شکنجه و عذاب و ملامت و سرزنش قرار میدهد. هیچ کس نیست که این حقیقت را در خود احساس نکرده باشد، زیرا هیچ کس نیست که خطایی کوچک یا بزرگ مرتکب نشده باشد و هیچ کس هم نیست که وجودش از این بازپرس الهی خالی باشد. بنابراین برای همه کس اتفاق افتاده که مورد بازخواست و سؤال این محکمه الهی شده و در نتیجه خودش مورد ملامت و سرزنش و مجازات خودش واقع گشته.

این از خصوصیات بارز انسان است که در خود یک نوع دوگانگی احساس میکند، اما در واقع دوگانگی نیست؛ یعنی چنین نیست که در هر کسی دو روح و دو نفس باشد، یکی از آنها حاکم و دیگری محکوم، یکی پند ده و دیگری پندپذیر باشد؛ چیزی که هست، همان طوری که رسول اکرم فرمود: خداوند این موجود عجیب را که نامش «انسان» است ترکیبی قرار داده از غرایز و تمایلات مختلف، و به این مناسبت در وی حالاتی شبیه دوگانگی پیدا میشود.