بگذاریم دائماً در میان خاطرات گذشته خود در گردش و حرکت است، مثل این است که به دور خود بچرخد، گامی به جلو برنمی دارد. ولی اگر روح را از لحاظ فکر کردن تحت نظم و قاعده در بیاوریم، عمل روح را صالح گردانیم به اینکه وادار کنیم منظم فکر کند، علمی فکر کند، طوری فکر کند که همیشه فکر نو و اندیشه نو و صحیح تولید کند، و بالاخره کاری کند که مصداق سخن رسول اکرم واقع شود که فرمود:

«یک ساعت فکر کردن از شصت سال عبادت بالاتر است» در این وقت عمل روح صالح است. بشر چه در ناحیه روح و چه در ناحیه بدن بیکار نمیماند، تلاش میکند. عمده این است که چگونه تلاش کند و چگونه عمل کند. این است که قرآن مجید هیچ گاه عمل را بهطور مطلق ذکر نمیکند، «عمل صالح» ذکر میکند.

پس معلوم میشود سعادت انسان دو رکن دارد: رکن ایمان و رکن عمل، اما نه مطلق ایمان و نه مطلق عمل، بلکه ایمان به مقدسترین و عالیترین حقایق که شامل ایمان به همه حقایق است، یعنی ایمان به ذات یگانه که مبدأ علم و قدرت و نظم و حکمت و حیات و سعادت است؛ و عمل صالح و شایسته و مفید که انسان را جلو ببرد و کامل کند و آثار خوب به بار آورد.