راه صحیح این است که انسان شخصیت خود و استعدادهای مکتوم خود را فراموش نکند؛ بداند که درست است که عالم، عالم اسباب است اما در این عالم اسباب از همه اسباب بهتر همان اسبابی است که همراه وجود خود ماست. خداوند هر موجودی را که آفریده، او را مجهز ساخته به استعدادات و تجهیزاتی که جزء شخصیت خود اوست. اختصاص به انسان ندارد، همه موجودات در داخل وجود خود مجهزند به تجهیزاتی که همانا وسیله سعادت آنها میباشند.

یکی از اموری که در توفیق یافتن انسان دخالت زیادی دارد و شرط موفقیت در کارها بالاخص در کارهای بزرگ است، حوصله و صبر زیاد است. کم حوصلگی و کم صبری مانع است که انسان در یک کار مفید که متناسب با استعداد اوست مداومت کند؛ همه کارها را ناقص میگذارد و دائماً از این شاخ به آن شاخ میپرد و از این کار به آن کار رو میآورد و در نتیجه هیچ کاری را بهطور کامل انجام نمیدهد. بسیاری افراد دیده شدهاند که استعداد یک کار علمی یا فنی و صنعتی یا ادبی و ذوقی را تا حد نبوغ دارند ولی در اثر از این شاخ به آن شاخ پریدن و از این کار به آن کار رو آوردن هیچ کار را بهطور کامل انجام نمیدهند و حال آنکه دیگری که نیمی از نبوغ و استعداد او را ندارد، مثلًا در دوره مدرسه همیشه از او عقب بوده، در اثر مداومت و صبر و حوصله زیاد ترقی و پیشرفتی میکند که موجب اعجاب همگان واقع میگردد.

هر وقت دیده یا شنیده شود که شخصی کار مهمی انجام داده مثلًا کشفی و اختراعی کرده، کار فوق العادهای انجام داده، اول چیزی که در مغزها معمولًا خطور میکند این است که چه نابغهای بوده! چه استعداد فوق العادهای داشته! چه مغز عجیبی داشته! همه موفقیتها را به حساب