آيين ما( اصل الشيعة) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٨ - نظرى به گذشته

با اين حال چگونه مى‌توان انتظار پيروزى و عظمت داشت؟

محال است مسلمانان بدون اتحاد روى سعادت را ببينند، همان طور كه محال است بدون كمك و مساعدت، با يكديگر متحد شوند.

ولى مسلمانان بايد بدانند آن اتحاد و صميميت نياكان خود را با الفاظ زيبا و عبارات دل‌انگيز و سخنرانيها و مقالات آتشين و جار و جنجال در روزنامه‌ها نمى‌توانند به دست آورند، و اگر چنين تصور كنند سخت در اشتباهند!

«اتحاد» يك مشت الفاظ بى معنا و عبارات فصيح و بليغ- هر قدر هم عالى و دلنشين باشد- نيست، روح اتحاد، همان حُسن نيّت و تصميمى است كه از قلب پاك سرچشمه مى‌گيرد و فعاليتهاى مستمر همراه با پى‌گيرى به دنبال آن مى‌باشد.

اتحاد يك سلسله صفات عالى درونى و اعمال و بركات است، فضايل و سجايايى كه در اعماق روح ريشه دوانيده، و سراسر وجود انسان را در بر گرفته باشد. اتحاد يك رشته اخلاق و عواطف عالى انسانى است. اتحاد اين است كه مسلمانان در منافع با يكديگر شريك باشند و اصول عدالت و انصاف را در حق يكديگر رعايت كنند.

مثلًا اگر در يكى از كشورهاى اسلامى همچون سوريه يا عراق دو طايفه يا بيشتر از مسلمانان باشند بايد بر خود واجب بدانند مانند دو برادر كه خانه يا املاكى از پدر به ارث برده‌اند رفتار نمايند، حقوق يكديگر را طبق اصول عدالت بدون اينكه هيچكدام قصد تجاوز يا بخل نسبت به ديگرى داشته باشند ادا كنند «وَمَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ»؛ و كسانى كه از بخل و حرص نفس خويش باز داشته شده‌اند رستگارانند». [١]

[١]. سوره حشر، آيه ٩