آيين ما( اصل الشيعة) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٦ - اصل اوّل توحيد
از صفوف مسلمين مىباشد.
اطاعت و فرمانبردارى هم مخصوص خداست، و اگر اطاعت پيامبران و امامان لازم است از اين نظر مىباشد كه اطاعت آنها در حقيقت اطاعت خداست؛ زيرا آنها مبلّغ احكام خدا هستند. اما با اين حال عبادت و پرستش آنها به عنوان اينكه پرستش آنها نيز پرستش خداست جايز نيست و اين طرز تفكر يك خيال شيطانى است كه انسان را به پرتگاه شرك مىكشاند.
ولى توسّل جستن به آنان و تبرّك به مقام و شخصيت آنها در پيشگاه خدا و همچنين نماز خواندن در كنار قبرهاى پاك آنها براى خدا، همه جايز است [١] و نبايد تصور كرد اين اعمال به منزله عبادت و پرستش آنهاست بلكه عبادت و پرستش خدا مىباشد، تصور نمىكنيم هيچ كس «ميان نماز خواندن براى خدا در كنار قبر پيغمبر و امام» با «نماز خواندن براى پيغمبر و امام» فرق نگذارد. قرآن مجيد مىفرمايد: «فِى بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ»؛ در واقع اين مكانها از خانههايى است كه خدا اجازه داده است برپا گردد و نام خدا در آنجا برده شود». [٢]
اين بود خلاصه عقيده شيعه درباره مسأله توحيد كه مورد اتّفاق عموم دانشمندان اين گروه است؛ و شايد سختگيرى شيعه در اين باره حتى بيش از اين باشد. درهر صورت شيعه در اين مسأله كاملًا سختگير است، و هر چيزى كه كوچكترين مخالفتى با موضوع «يگانگى خداوند» و «استقلال در تأثير» و «وحدت معبود» داشته باشد از نظر شيعه مردود است.
البتّه توحيد از نظر شيعه درجات مختلفى دارد مانند: توحيد ذات- توحيد
[١]. در حقيقت چون آنها مورد لطف خدا هستند خدا را به مقام آنها مىخوانيم، نه اينكه مستقلًا از آنها چيزىبخواهيم
[٢]. سوره نور، آيه ٣٦