آيين ما( اصل الشيعة) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٤ - شيعه و عبداللَّه بن سبأ
اتّفاق و اجماع دانشمندان شيعه است و مىتوان نام «مذهب شيعه» را بر آن گذارد، عنوان كنيم.
بديهى است در اين قسمت كار به «عقيده و رأى» يك يا چند نفر داريم؛ زيرا نمىتوان اين گونه آرا را به نام «مذهب شيعه» معرفى كرد؛ به خصوص اينكه از نظر شيعه باب اجتهاد همواره باز بوده و هست. و هر دانشمندى مىتواند با مراجعه به ادلّه رأى و فتوا بدهد. و مادامى كه رأى او بر خلاف اجماع و اتّفاق علما، يا صريح قرآن و احاديث قطعى، يابر خلاف ضرورت عقل نباشد، محترم است؛ در غير اين صورت بر طبق اصول و قواعدى كه اينجا جاى توضيح آن نيست، انحراف از مذهب شيعه محسوب خواهد شد.
خلاصه منظور نهايى ما اين است كه اصول مسايلى كه اساس مذهب شيعه را تشكيل مىدهد، وتشيّع بر محور آن مىگردد، و خواص و عوام به آن معتقدند و به آن عمل مىكنند و هيچ گونه اختلافى در آن نيست، عنوان كنيم.
بديهى است تنها خود آن مسائل را توضيح خواهيم داد اما بيان مدارك و دلايل هر يك از آنها از حوصله اين بحث بيرون است و بايد آن را در كتابهاى مبسوطى كه براى اين قسمت نوشته شده است، مطالعه نمود.
مقصود اين است كه شيعه و عقايد و افكار شيعه را- آنچنان كه هست- به تمام گروههاى مسلمانان، اعم از دانشمندان و عوام، معرفى نماييم؛ تا بيش از اين به خود ظلم نكنند و مطالب بى اساس و باطلى را به برادران دينى خود نسبت ندهند و آنها را در نظر خود همچون غولهاى بيابان، يا همچون وحشىهاى صحراهاى سوزان آفريقا و آدمخوارها، مجسم نسازند!!!
بلكه بدانند شيعيان بحمداللَّه از تربيت يافتگان مكتب اسلام و پيروان تعليمات عالى قرآن هستند و سهم آنها از ايمان و مكارم اخلاق سهم بزرگى مىباشد، آنها جز به قرآن و سنّت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و استدلالات قطعى عقلى تكيه نمىكنند.