ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٩٧ - مقصود

٢- نكاح در اينجا به معنى جماع است. يعنى زن و مرد زناكار هر دو در زنا با يكديگر شريكند. اين قول از ضحاك و ابن زيد و سعيد بن جبير و- در يكى از دو روايت- از ابن عباس است. بنا بر اين، آيه نظير:(الْخَبِيثاتُ لِلْخَبِيثِينَ) است. (زنان خبيث براى مردان خبيث است: نور ٢٦) يعنى اغلب چنين است كه زنان و مردان ناپاك با يكديگر مى‌آميزند.

٣- اين آيه به معنى عدم جواز ازدواج است. لكن به آيه:(وَ أَنْكِحُوا الْأَيامى‌ مِنْكُمْ ...) (افراد مجرد را همسر بدهيد: نور ٣٢) نسخ شده است. اين قول از سعيد بن مسيب و جماعتى است.

٤- مقصود از نكاح عقد است و مقصود از آيه اين است كه اگر مردى با زنى زناكار، جايز نيست با او ازدواج كند. اين مطلب از جماعتى از صحابه نقل شده است.

اينكه خداوند زانى و مشرك را با هم آورده، براى اهميت دادن بگناه زناست.

بديهى است كه اين آيه نميخواهد خبر دهد از اينكه زانى فقط زانيه يا مشركه را ميگيرد، بلكه مقصود نهى است. اعم از اينكه مقصود از نكاح عقد باشد يا دخول. اگر چه حقيقت نكاح- در لغت- دخول است.

(وَ حُرِّمَ ذلِكَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ‌): نكاح زناكاران يا فعل زنا بر مؤمنين حرام شده است و مردم مؤمن زنان بدكار را بهمسرى نميگيرند و با آنها هم بستر نميشوند.

تنها مرد زناكار يا مشرك با آنها همسرى يا همبسترى مى‌كند.