ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٢٩

چگونه پيش او عزيز و گرامى مى‌شود؟ آيا كسانى كه از همه دل بر ميكنند و مهر برمى‌دارند و به سوى خدا مى‌روند، چگونه خواهند بود؟

اكنون مجدداً به وصف بندگان مخلص پرداخته، مى‌فرمايد:

(وَ الَّذِينَ لا يَشْهَدُونَ الزُّورَ): كسانى كه در مجالس باطل حاضر نمى‌شوند.

مجالس باطل شامل مجالس غنا و فحش هم مى‌شود.

برخى گفته‌اند: «زور» به معنى شرك است. برخى گفته‌اند به معنى دروغ است و دروغى بالاتر از شرك وجود ندارد. برخى گفته‌اند: مقصود از روز، اعياد يهود و مسيحيان است.

مجاهد مى‌گويد: «زور» غناست و از امام باقر و امام صادق (ع) نيز چنين نقل شده است.

برخى گفته‌اند: «زور» شهادت دروغ است. پس مقصود از آيه اين است كه اينها شهادت دروغ نميدهند. عمر شهادت دهنده دروغ را چهل تازيانه مى‌زد و صورتش را سياه ميكرد و او را در بازار مى‌گرداند.

اصل زور، به معنى تزوير و جلوه دادن باطل به صورت حق است.

(وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِراماً): هنگامى كه از كارهاى زشت و معصيتها مى‌گذرند بزرگوارانه مى‌گذرند و نشان ميدهند كه به اين كارها راضى نيستند. زيرا بالاتر از اينند كه در اين كارها داخل شوند و با مردمى كه به اين كارها دست مى‌زنند، اختلاط و آميزش پيدا كنند.

بديهى است كه بزرگوارى و بزرگمنشى افراد، به آنها اجازه نميدهد كه شؤونات اجتماعى و دينى خود را زير پا گذارند و با هر كس و ناكسى آميزش پيدا كنند.

برخى گفته‌اند: مقصود از اينكه بزرگوارانه مى‌گذرند، اين است كه وقتى به كسى مى‌رسند كه به آنها سخن زشت مى‌گويد، چشمپوشى مى‌كنند و وقتى به كسى مى‌رسند كه از آنها كمك ميخواهد، ياريش مى‌كنند.

امام باقر (ع) مى‌فرمايد: منظور اين است كه نام اعضاى قبيحه را به كنايه ياد