پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨٨ - ب) هدايت معنوى و داورى بين مردم
اگر مرجعى براى حل اختلاف مردم نباشد و كسانى عهدهدار داورى ميان آنها نگردند، آن اختلافها گسترش مىيابد و نظام و شالوده اجتماع را به خطر مىاندازد.
سپردن وظيفه داورى و قضاوت به حضرت موسى(عليه السلام) كه خود از شؤون حكومت است، گوياى نياز حياتى و مبرم جامعه به حكومت است كه در همه ابعاد اجتماعى به اداره و تدبير كلان جامعه بپردازد. از اين رو، خداوند حكومت بر مردم را از شؤون پيامبران و پيشوايان مردم قرار داده و به تبع حكومت، وظيفه قضاوت و داورى بين مردم نيز به عهده فرستاده و نمايندگان خدا نهاده شده كه افزون بر تدبير كلانِ جامعه و تنظيم مقررات و ساختارهاى مناسب براى اداره جامعه، به حل اختلافها و منازعات ميان مردم نيز بپردازند. از عبارت «كُنْ إِمَامَهُمْ فِي صَلاَتِهِمْ وَإِمَامَهُمْ فِيَما يَتَشَاجَرُون» كه خداوند خطاب به حضرت موسى(عليه السلام)مىفرمايد، استفاده مىشود كه در شرايع پيشين نيز وظيفه پيامبران، به اقامه و برپايى عبادات و نماز و روزه منحصر نبوده و آنان همچنين موظف به عهدهدارى حكومت، قضاوت و داورى بين منازعات و تأمين نيازهاى اجتماعى مردم بودهاند.
طبيعى است كه قضاوت و داورى ميان مردم بايد بر اساس قانون انجام گيرد، اما چون حضرت موسى(عليه السلام) فرستاده خدا است، بايد مبناى حكومت، قضاوت و داورى او، قوانين و دستورات الاهى باشد و آن