پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٠ - محترم شمردن فرودستان و بنده نوازى در سخن خداوند
گرچه دنياپرستان ثروت را مايه عزت و سرورى مىدانند و هركس ثروت و مال بيشترى دارد در نظر آنان عزيزتر است و انسانهاى فقير و بىبهره از ثروت دنيا را حقير و كوچك مىشمارند، اما در منطق الاهى، مال و ثروت ملاك برترى انسان نيست و اساساً مال و ثروت وسيله آزمايش انسان است و امتيازى شمرده نمىشود. امتياز انسان به تقوا و اطاعت خداوند است.
همه بندگان نزد خداوند عزيزند و از نظر خداوند، نژاد، موقعيت اجتماعى و ثروت زياده امتيازى نيست. بهعلاوه، خداوند بندگان مؤمنِ فقير خود را كه بهره اندكى از دنيا دارند و محروم شدن از ثروت و امكانات دنيا خللى در ارتباط آنان با خداوند ايجاد نكرده، بيشتر دوست مىدارد و كسانى كه به آنها احترام مىنهند، خوشنودى خداوند را در دنيا و آخرت براى خويش فراهممىآورند. پيامبر(صلى الله عليه وآله) در اينباره فرمودند:
مَنْ أَكْرَمَ فَقيراً مُسْلِماً لَقِيَ اللهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَهُوَ عَنْهُ رَاض؛[١]كسى كه مسلمان فقيرى را اكرام كند و به او احترام بگذارد، در روز قيامت خداوند را در حالى كه از او راضى است ملاقات مىكند.
در مقابل، كسى كه بين بندگان خدا تبعيض روا مىدارد و مسلمان فقير را به دليل فقرش فروتر از ثروتمند مىداند و به او بىاحترامى مىكند، خداوند را به خشم مىآورد و خود را گرفتار آتش جهنم مىسازد. حتى
[١] بحارالانوار، ج ٧٢، باب ٩٤، روايت ٣٠، ص ٣٨.