پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨٦ - الف) رعايت آراستگى ظاهرى و باطنى
مىفرمايد: «اغْسِلْ وَاغْتَسِلْ وَاقْتَرِبْ مِنْ عِبَادِيَ الصَّالِحِين». شرط اولِ معاشرت با افراد صالح اين است كه بدن انسان تميز و پاكيزه باشد؛ چون مردم رغبت نمىكنند با كسى كه بدنش آلوده و لباسش كثيف و ژوليده است معاشرت كنند. اما نبايد به شستوشوى تنها اكتفا كرد، بلكه افزون بر شستوشو و رعايت نظافت ظاهرى، بايد آن شستوشو جنبه عبادى و معنوى نيز داشته و همراه با قصد قربت باشد. از اين جهت، خداوند به حضرت موسى(عليه السلام) فرمان مىدهد براى معاشرت با صالحان، هم به نظافت و شستوشوى بدن خويش بپردازد و هم به قصد عبادت خدا غسل كند، تا بدين وسيله باطن خود را تطهير سازد و آمادگى روحى براى همنشينى با صالحان را در خود پديد آورد.
توصيه و سفارش اسلام به پوشيدن لباس نظيف، تميز كردن موى سر، مسواك زدن و عطر زدن براى اين است كه مؤمن با ظاهرى خوشايند در جامعه ظاهر شود تا ديگران رغبت كنند با او معاشرت داشته باشند. معروف است كه رسول خدا(صلى الله عليه وآله) به نظافت و آراستگى خود توجه ويژهاى داشتند و خود را معطّر مىساختند. هرگاه مىخواستند از منزل خارج شوند، به مرتب كردن لباس و شانه كردن محاسن و موى سر خود مىپرداختند. حتى اگر آينه در اختيار نداشتند، ظرف آبى مقابل خود قرار مىدادند و در آن نگاه مىكردند و به مرتب كردن سر و محاسن خود مىپرداختند.
آراستگى ظاهر براى معاشرت و انس با ديگران براى همه مطلوب است و به مؤمنان اختصاص ندارد. اما آنچه براى مؤمن مهم و ارزشمند