پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٧٦ - خاستگاه و انگيزه رهبانيت و انزواطلبى
جامعه و شهرها دور شوند و در بيابانها، غارها و در ديرهايى كه مىساختند، به گذران عمر و عبادت خدا بپردازند. قرآن درباره گرايش مسيحيت به رهبانيت و انگيزه آنها مىفرمايد:
وَرَهْبانِيَّةً ابْتَدَعُوها ما كَتَبْناها عَلَيْهِمْ إِلاَّ ابْتِغاءَ رِضْوانِ اللهِ فَما رَعَوْها حَقَّ رِعايَتِها...؛[١] و [اما] ترك دنيايى كه از پيش خود درآوردند ما آن را برايشان مقرر نكرديم، مگر براى آنكه كسب خوشنودى خدا كنند، ولى آن را آنسان كه سزاوار بود پاس نداشتند.
امروزه گرچه با گرايش شديد جهان مسيحيت به دنيا و مظاهر دنيوى، از توجه به رهبانيت كاسته شده، اما در گوشه و كنار كشورهاى مسيحى، هنوز هم راهبانى يافت مىشوند كه به دور از جامعه و در ديرها عمر خود را مىگذرانند. در يكى از سفرهايم به كشورهاى خارجى، با گروهى از مسيحيان در منزل اسقفشان ملاقاتى داشتم. آنها گفتند در كنار خانه اسقف ديرى هست كه راهبانى در آن زندگى مىكنند. آنان از هنگامى كه داخل دير شدهاند، تا كنون از آن خارج نگرديدهاند و پيوسته مشغول خواندن انجيل، دعا و مناجات هستند، نه روزنامه مىخوانند و نه تلويزيون مىبينند و نه به راديو گوش مىدهند و هيچ اطلاعى از آنچه در بيرون دير مىگذرد ندارند. در عالم مسيحيت وجود راهبانى كه در دير زندگى مىكنند و كم و بيش در اجتماع نيز حاضر مىشوند مشهود است،
[١] حديد (٥٧)، ٢٧.