پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٣ - مؤمن و ويژگى سرزندگى و خلوت گزينى
نمىگردد، در خانه بماند و با خويش خلوت كند. برخى از تنهايى گريزاناند و همواره مىكوشند در كنار دوستان خويش باشند و براى اين كه دوستان آنان را از جمع خويش كنار ننهند، در انجام كارهاى زشت و ناپسند آنان را همراهى مىكنند. طبيعى است كه اين ويژگى ناپسند است و انسان بايد از خلوت و تنهايى استقبال كند و آن را فرصتى براى تفكر در خويشتن و مناجات با معبود قرار دهد. انسان بايد خود را به تنهايى عادت دهد و قدرت بر انزواگزينى از جمع را داشته باشد، در اين صورت مىتواند با نشاط و آرامش ساعتى را به مناجات با خدا اختصاص دهد. كسى كه انزوا و تنهايى برايش خستگىآور است، به سختى چند دقيقه از وقتش را به انجام نماز واجب خويش اختصاص مىدهد، چه رسد كه ساعتها با خدا خلوت كند و از مناجات و خلوت با خدا لذت ببرد. برخى براى اين كه خود را فراموش كنند و براى گريز از وظايف و مسؤوليتها، همواره خود را سرگرم كارهاى پوچ و بىثمر مىسازند. براى مثال به تماشاى فيلم مىپردازند و پس از آن، به حل كردن جدول مىپردازند و بقيه وقتشان را به گفتوگو با دوستان مىپردازند. اما در مقابل، دوستان خدا از خلوت و پرداختن به خويش و انس با خدا لذت مىبرند و حاضرند ساعتها در خلوت و مناجات با معبود به سر برند. آنان براى انجام وظيفه و تكليفى كه خداوند بر عهدهشان نهاده در اجتماع حاضر مىشوند و به تعامل و ارتباط با مردم مىپردازند و مىكوشند كه در بين جمع نيز خداوند را فراموش نكنند و چيزى مانع توجه و ارتباط آنان با خداوند نگردد.