پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٣ - ويژگى حيات مطلوب قلب

أَوَمَنْ كانَ مَيْتاً فَأَحْيَيْناهُ وَجَعَلْنا لَهُ نُوراً يَمْشِي بِهِ فِي النّاسِ كَمَنْ مَثَلُهُ فِي الظُّلُماتِ لَيْسَ بِخارِج مِنْها...؛[١] آيا كسى كه مرده[دل] بود و زنده‌اش كرديم و براى او نورى [از علم و معرفت] قرار داديم كه بِدان در ميان مردم راه مى‌رود، همانند كسى است كه در تاريكى‌ها راه مى‌رود و از آن بيرون شدنى نيست؟

   آرى، از منظر قرآن، حيات واقعى انسان با نورى همراه است كه مسير صحيح زندگى را مى‌نماياند و در پرتو آن، انسان صلاح و فساد خويش را مى‌شناسد و با بصيرت و آگاهى به سوى سعادت گام برمى‌دارد. اما زندگى حيوانى كه با غرق گشتن در شهوت‌ها و لذت‌هاى مادى و غافل شدن از حق، همراه است، مرگ حقيقى انسان است؛ چون از گذر اين زندگى نكبت‌بار، انسان از هدايت به سوى سعادت و كمال بازمى‌ماند و بهره‌اى از ارشاد و راهنمايى فرستادگان خدا نمى‌برد و حتى اصرار و پافشارى بزرگ‌ترين پيامبر و برگزيده الاهى براى هدايت او سودى نمى‌بخشد و خداوند براى دلدارى وى مى‌فرمايد:

إِنَّكَ لا تُسْمِعُ الْمَوْتى وَلا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعاءَ إِذا وَلَّوْا مُدْبِرِينَ * وَما أَنْتَ بِهادِي الْعُمْيِ عَنْ ضَلالَتِهِمْ إِنْ تُسْمِعُ إِلاّ مَنْ يُؤْمِنُ بِآياتِنا فَهُمْ مُسْلِمُونَ؛[٢] تو نتوانى كه مردگان را شنوا گردانى و نه به كران آواى دعوت را بشنوانى، آن‌گاه كه پشت بگردانند. و تو راهنماى كوران [كوردلان] از