پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٦ - تأثير خوف و خشيت از خدا بر قلب انسان
گنهكار و كسى كه از دشمنش فرار مىكند فرياد بزن (چونان كسى كه از دشمن و تهديد كننده جانش مىگريزد و فرياد مىزند، تو از ترس گناهانت فرياد بزن و به من پناه آور). در آن حال از من يارى بخواه؛ چرا كه من بهترين ياور و بهترين كسى هستم كه از او يارى مىجويند.
تأثير خوف و خشيت از خدا بر قلب انسان
خداوندبه حضرت موسى(عليه السلام) توصيه مىكند كه قلبش را با خشيت بميراند. «خشيت» تفاوت چندانى با «خوف» ندارد و با بررسى آيات و روايات، تفاوت چشمگيرى ميان آن دو واژه ملاحظه نمىشود و در پارهاى موارد، آن دو واژه به جاى هم به كار مىروند. اما با نگرشى دقيق مىتوان تمايز بين آن دو را چنين بازشناساند: «خشيت» به احساس شكستگى و خودباختگى انسان در برابر موجودى عظيم گفته مىشود، حتى اگر ضرر و خطرى از ناحيه آن موجود عظيم متوجه انسان نگردد. براى مثال وقتى انسان، عظمت الاهى را ادراك مىكند، احساس خودباختگى، شكستگى و خضوع در او پديد مىآيد. اين حالت و واكنش روانى را خداوند در نهاد انسانها قرار داده است. البته اين حالت و واكنش منحصر به انسان نيست و ديگر موجودات زنده نيز در برابر قوىتر از خود چنين احساس و واكنشى دارند. اما «خوف» به معناى ترس از زيانى است كه متوجه انسان مىگردد. طبعاً كاربرد خوف در مورد خداوند، به معناى ترس از عقوبت و مجازات الاهى است كه فرجام اعمال بد انسان است.