پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٧ - ٥ تفكيك آرزوهاى مفيد از آرزوهاى نكوهيده

أَنَّهُ ذَكَرَ رَجُلا فَقالَ إِنَّهُ يُحِبُّ الرِّئاسَةَ. فَقالَ: ما ذِئْبانِ ضارِيانِ في غَنَمِ قَدْ تَفَرَّقَ رُعاؤُها بِأَضَرَّ في دِين الْمُسْلِمِ مِنْ طَلَبِ الرِّئاسَةَ؛[١] امير مؤمنان(عليه السلام) از شخصى نام بردند و فرمودند: او دوستار رياست و مقام است. پس فرمودند: زيان و خسارت دو گرگى كه به گله بدون چوپان حملهور شده‌اند، كمتر از زيان رياست‌طلبى براى دين مسلمان است.

خداوند در وصف دوستان خود مى‌فرمايد:

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آياتُهُ زادَتْهُمْ إِيماناً وَعَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ؛[٢] مؤمنان، همان كسانى‌اند كه چون خدا ياد شود دل‌هايشان بترسد، و چون آيات او بر آنان خوانده شود بر ايمانشان بيفزايد و بر پروردگار خود توكل مى‌كنند.

   در جاى ديگر، درباره ضرورت فروتنى قلب مؤمنان در برابر ذكر خدا مى‌فرمايد:

أَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللهِ وَما نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ‌...؛[٣] آيا براى كسانى كه ايمان آورده‌اند هنگام آن نرسيده كه دل‌هايشان به ياد خدا و آن حقيقتى كه نازل شده نرم [و شكسته] گردد.