پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٣٥ - پرستش، مجراى بهره مندى از رحمت خاص الاهى
همه موجودات و از جمله انسان، جلوه رحمت الاهى است و همه نعمتها و مواهبى كه موجودات از آنها برخوردارند، همگى مظاهر فيض و رحمت بيكران خداوند هستند. اما در اين ميان، تحقق و تجلى بعضى از مظاهر رحمت الاهى در گرو شرايط، ظرفيت و استعدادى است كه دريافت كننده رحمت در خود فراهم مىآورد. پس اگر انسان برخى از مظاهر رحمت الاهى را دريافت نكرد، اين بدان دليل نيست كه خداوند بخل دارد، بلكه از آن رو است كه انسان با اعمال و رفتار اختيارى خود، ظرفيت و استعداد لازم را براى دريافت آن رحمت در خود فراهم نياورده است. عبادت و پرستش خداوند و مقامات مترتب بر آنها، عالىترين جلوه رحمت خدا است و اگر خداوند درباره حيوانات بىشعور نمىفرمايد كه هدف آفرينش آنها پرستش خدا است و تنها درباره دو موجود مختار و ذىشعور، يعنى انسان و جن مىفرمايد كه هدف از خلقت آنها پرستش خداوند است، بدان دليل است كه تنها اين دو موجود مىتوانند با آگاهى و از مسير اعمال اختيارى خويش ، رحمتِ مترتب بر عبادت و پرستش خدا را محقق سازند.
ظرفيت و قابليت دريافت رحمت خاص الاهى، در پرتو ايجاد ارتباط ميان انسان و خدا و بندگى و عبادت پروردگار عالم به دست مىآيد. در واقع، انسان با عبادت و بندگى آگاهانه خويش، به لوازم بندگى تكوينى خداوند ـ كه اصل و قاعدهاى ثابت و سارى در نظام هستى است ـ عمل مىكند و وقتى به لوازم بندگى تكوينى خداوند عمل كرد، استعداد و قابليت دريافت رحمت بىنهايت خداوند را در عالم بىنهايت آخرت در