پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١٨ - مفهوم ذكر و تأثير آن بر رفتار
صورتى است كه همراه با توجه باشد؛ چون توجه چيزى وراى علم است و گاهى انسان علم دارد، اما توجهى به آن علم ندارد. گاه ما به مفهوم چيزى توجه داريم، اما به مصداق آن توجه نداريم. آنچه اثر و كارايى دارد، توجه به مصداق است نه توجه به مفهوم. آنگاه اين توجه بر اساس مراتبى كه دارد، هرقدر گسترش يابد، تأثير فزونترى مىبخشد. كارهاى ما، از نماز و روزه گرفته تا احسان به نيازمندان، ارتباط با خانواده و رفتار سياسى ـ اجتماعى زمانى ارزشمند است كه از ايمان، ارتباط و توجه ما به خداوند برخاسته باشد و هرقدر ايمان و توجه ما به خداوند ـ كه منشأ آن رفتار است ـ عميقتر باشد، رفتار ما ارزشمندتر خواهد بود.
دانستن اين مسأله كفايت نمىكند كه ايمان، روح عمل است و هرقدر رفتار ما همراه با ارتباط آگاهانهتر با خداوند باشد، ارزشمندتر است. مهم آن است آن ايمان و توجه و ارتباط آگاهانه در ما عينيت پيدا كند و منشأ رفتار ما گردد. پس اگر خداوند در آيه ١٤ از سوره طه ـ كه بدان اشارت رفت ـ بر اين كه او پروردگار بىهمتا و يكتا است تأكيد مىكند يا در بندى از حديث قدسى مورد بحث ـ كه در اين جلسه به توضيح و تبيين آن مىپردازيم ـ حضرت موسى(عليه السلام) را به اطمينان و اعتماد به خويش فرامىخواند، بدان دليل نيست كه آن حضرت خداوند را نمىشناخت يا در وجود خداوند و يكتايى او و سلطنت او بر عالمْ شك داشت. بىترديد آن حضرت به حقايق ياد شده اعتقاد و ايمان داشت و بنا بر اعتقاد ما كه پيامبران الاهى هم پيش از بعثت نيز معصوم و يكتاپرست بودند، آن حضرت پيش از بعثت نيز يكتاپرست و معتقد به خداوند بود و در مسير