پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١٤ - نسبت رفتار با ايمان و باورهاى انسان

إِنَّنِي أَنَا اللهُ لا إِلهَ إِلاّ أَنَا فَاعْبُدْنِي وَأَقِمِ الصَّلاةَ لِذِكْرِي؛[١] همانا منم خداى يكتا. خدايى جز من نيست، پس مرا بپرست و نماز را براى يادكردِ من بر‌پا دار.

نسبت رفتار با ايمان و باورهاى انسان

براى شناخت اهميت ياد خدا، بايد ارتباط آن را با سعادت انسان بازشناخت و به اين حقيقت دست يافت كه ياد خدا مقوّم رفتار مؤمنانه است كه سعادت و نيك‌بختى را براى انسان تضمين مى‌كند. توضيح اين كه: تصميم‌گيرى‌ها و رفتار انسان در زندگى، خواه ناخواه تابع و برخاسته از يك دسته شناخت‌ها و باورها است؛ حتى اگر انسان به هنگام گرفتن تصميم و انجام رفتارى، توجه تفصيلى و آگاهانه به باورهايى كه منشأ آن رفتار و تصميم است نداشته باشد. باورهاى الاهى و توحيدى منشأ رفتار انسان مؤمن است؛ چه اين كه رفتارهاى يك ماترياليست كه به ماوراى ماده اعتقادى ندارد و بالطبع به خداوند نيز معتقد نيست، ناشى از همان باورهاى مادى‌گرايانه است، حتى اگر او توجهى به اين حقيقت نداشته باشد. رفتار موحد حتى اگر از نظر ظاهر با رفتار ملحد يكسان باشد، اما بين آن دو تفاوت ماهوى وجود دارد؛ چون رفتار آن ملحد كه تنها به وسايل و عوامل مادى ايمان و اعتماد دارد، ناشى از لذت و سعادت مادى است كه در زندگى مادى خويش در پى آن است، اما رفتار آن موحد، از اعتقاد