پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٦ - نسبت فزون طلبى مادى با قانون استدراج

بكوشد به وظايف خود عمل كند و ثروتش را در راه درست به كار بندد. همچنين كسى كه گرفتار فقر گرديده، بايد بر فقر خويش صبر كند و از خدا اظهار نارضايتى نكند و زبان به شكايت نگشايد. حدود احكام شرع را رعايت كند و سعى نكند به اموال ديگران تجاوز كند، تا از اين راه خود را از فقر برهاند. بايد توجه داشت كه گاه ثروت و برخوردارى فزون‌تر از امكانات و نعمت‌هاى دنيا، خود وسيله مجازات و عقوبت انسان مى‌گردد. توضيح آن‌كه وقتى انسان به گناه آلوده شد و نه فقط از گناه خويش پشيمان نگشت و توبه نكرد، بلكه به سرپيچى و دشمنى بيشتر با خداوند پرداخت و روز‌به‌روز بر گناهان و نافرمانى‌هاى خود افزود، خداوند او را محكوم سنّت و قانون «استدراج» مى‌كند. بر اساس اين سنت، او را از اموال و ثروت بيشتر برخوردار مى‌سازد تا با سرگرم شدن به لذايذ دنيوى و زياده‌روى در معصيت، كاملا از خداوند غافل گردد و با شتاب بيشترى به سوى هلاكت و جهنم حركت كند. خداوند در اين‌باره كه گاه برخوردارى از ثروت دنيا، مجازات و عقوبت الاهى را در پى دارد، در حق كسانى كه از نعمت‌هاى خدا سوء استفاده مى‌كنند و با دستورات و اوامر الاهى مخالفت مىورزند مى‌فرمايد:

فَلا تُعْجِبْكَ أَمْوالُهُمْ وَلا أَوْلادُهُمْ إِنَّما يُرِيدُ اللهُ لِيُعَذِّبَهُمْ بِها فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَتَزْهَقَ أَنْفُسُهُمْ وَهُمْ كافِرُون؛[١] مال‌ها و فرزندانشان تو را به شگفت نيارد. جز اين نيست كه خدا