پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٧ - نسبت فزون طلبى مادى با قانون استدراج

مى‌خواهد تا به وسيله آن‌ها آنان را در زندگى دنيا عذاب كند و در حالى كه كافرند جانشان برآيد.

   همچنين خداوند درباره كسانى كه در مسير انحراف قرار مى‌گيرند و محكوم قانون استدراج مى‌شوند، و نيز كسانى كه در مسير هدايت و تلاش بيشتر براى كسب سعادت قرار مى‌گيرند مى‌فرمايد:

مَنْ كانَ يُرِيدُ الْعاجِلَةَ عَجَّلْنا لَهُ فِيها ما نَشاءُ لِمَنْ نُرِيدُ ثُمَّ جَعَلْنا لَهُ جَهَنَّمَ يَصْلاها مَذْمُوماً مَدْحُوراً * وَمَنْ أَرادَ الآْخِرَةَ وَسَعى لَها سَعْيَها وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ كانَ سَعْيُهُمْ مَشْكُوراً * كُلاًّ نُمِدُّ هؤُلاءِ وَهَؤُلاءِ مِنْ عَطاءِ رَبِّكَ وَما كانَ عَطاءُ رَبِّكَ مَحْظُوراً؛[١] هركس خواهان [زندگانى] زودگذر دنياست [و از آخرت رويگردان است] به زودى هركه را خواهيم از آنچه خواهيم مى‌دهيم، سپس دوزخ را برايش مقرّر مى‌داريم كه نكوهيده و به خوارى رانده شده در آن درآيد و بسوزد و هركه [زندگانى] آن جهان خواهد و براى آن كوششى درخور كند و مؤمن باشد، پس كوشش آنان پاس داشته خواهد بود. هر دو [دسته] اينان و آنان را از عطاى پروردگارت مدد مى‌بخشيم، و عطاى پروردگارت [از كسى] منع نشده است.

   كسى كه محكوم قانون استدراج مى‌گردد، شبيه دانش‌آموز و يا فرزند