پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٥ - نسبت فزون طلبى مادى با قانون استدراج

ما إِنَّ مَفاتِحَهُ لَتَنُوأُ بِالْعُصْبَةِ أُولِي الْقُوَّةِ إِذْ قالَ لَهُ قَوْمُهُ لا تَفْرَحْ إِنَّ اللهَ لا يُحِبُّ الْفَرِحِينَ؛[١] قارون از قوم موسى بود و بر آنان ستم كرد، و از گنجينه‌ها آن‌قدر به او داديم كه كليدهاى آن‌ها بر گروه نيرومندى سنگين مى‌آمد، آن‌گاه كه قومش بدو گفتند: شادمانى مكن [مغرور و سركش مباش] كه خدا شادمانان را دوست ندارد.

   برخى از بنى‌اسرائيلِ فريفته دنيا، وقتى ثروت كلان، خزانه‌ها و گنج‌هاى قارون را مشاهده مى‌كردند، خزانه‌هايى كه گروه نيرومندى نمى‌توانستند كليدهايش را حمل كنند، حسرت مى‌خوردند و آه از دل برمى‌آوردند و مى‌گفتند:

يا لَيْتَ لَنا مِثْلَ ما أُوتِيَ قارُونُ إِنَّهُ لَذُو حَظّ عَظِيم؛[٢] اى كاش مانند آنچه به قارون داده شده ما هم مى‌داشتيم، كه همانا او داراى بهره‌اى بزرگ است.

   اما در نهايت همه ديدند كه آن ثروت بى‌شمار، سودى به حال قارون نبخشيد و او پس از شكست در آزمون الاهى، گرفتار عذاب خداوند شد و خود و ثروتش نابود گرديد.

نسبت فزون‌طلبى مادى با قانون استدراج

وقتى برخوردارى از دنيا و محروميت از آنْ وسيله آزمايش انسان بود، كسى كه خداوند او را از دارايى و ثروت دنيا برخوردار ساخته، بايد