نوشتار حاضر به گزارش شیوه تعامل سیّد علی‌بن‌طاووس ـ از دانش‌وران نام‌دار شیعه ـ با روایات مرتبط با شش حوزه دعا و مستحبات، تفسیر قرآن، مناقب اهل‌بیت:، تاریخ، فقه و احکام و کلام و عقاید می‌پردازد. در این سیاهه تلاش کرده‌ایم، برخی امتیازات و فواید علمی و هم‌چنین پاره‌ای نکته‌هایی کلی را که از سبک برخورد سیّد با این روایات به دست می‌آید، پیش دید نهیم. هم‌چنین به فراخور بحث، گه‌گاه به نقد و تحلیل برخی از دیدگاه‌های سید نیز پرداخته‌ایم. در یک نگاه فراگیر، هرچند امروزه از سید چهره‌ای در محافل علمی متبادر است که صبغه نقل روایت و اعمال و آداب مستحبی ـ و نه نقد و تحلیل آن‌چه روایت می‌شود ـ بر آن غالب است، ولی با بررسی روش تعامل سیّد با روایات حوزه‌های گوناگون، روشن می‌شود که این تصوری نادرست است و سیّد در تعامل با روایات حوزه‌های گوناگون، به تحلیل و احیاناً نقد آن‌چه روایت می شود نیز توجه دارد. سیّد در لابه‌لای همین توضیحات است که گاه پاره‌ای قواعد فقه‌الحدیثی را یادآور می‌شود، یا مبنای خود را درباره برخی موضوعات روایی ـ مانند انشای دعا ـ فرادید می‌نهد و یا برای رفع ناسازگاری‌های احتمالی روایت با آموزه‌ای اسلامی تلاش می‌کند.

کلیدواژه‌ها: سید بن طاووس، روش حدیثی، دعا، تفسیر، تاریخ و مناقب.

[٤٨] کارشناسی ارشد علوم حدیث، گرایش تفسیر اثری.