١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص

حدیث حوزه - حدیث حوزه - الصفحة ١٤٥ - داوری داوران معصوم درحدوث و قِدَم «ما سویالله»

معنای «وَ كَذَلِكَ هُوَ الْيَوْمَ» این می‌شود : «الآن هم ـ همانند گذشته و آینده ـ الله تعالی هست، لکن کسی غیر او که در رتبه‌اش باشد، نیست». همین مطلب را در مورد «كَانَ اللَّهُ وَ لَا شَيْ‌ءَ مَعَه‌» [٢٥٨] این‌گونه می‌توان گفت: «کان الله ولاشیء معه بالمعیة الرتبیة».

پاسخ:

اولاً: این استدلال، صرف یک احتمال است، چرا که احتمالات دیگری هم متصور است؛ از جمله:

الف. «کان»، ناقصه بوده و ضمیر مستتر«هو» که به «الله» برمی‌گردد، اسم «کان» و «نورا» خبر «کان» باشد، «ولاشیء غیره» نیز جملة معترضه بوده و عبارت «کذلک هوالیوم» به عبارت «نورا لاظلام فیه...» عطف ‌شود.

ب. شبیه قبلی، با این تفاوت که عبارت «و لا شیء غیره»، جملة حالیه باشد.

ج. «إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى كَانَ وَ لَا شَيْ‌ءَ غَيْرُهُ »، جملة مستقل بوده و عبارت « نُوراً لَا ظَلَامَ‌ فِيهِ...» جملة مستقل دیگری به تقدیر«کان» است؛ «کان الله نورا...». نتیجه این‌که: إذا جاء الاحتمال بطل الاستدلال [٢٥٩].

ثانیاً: با فرض موافقت ظاهر این روایت با سخن مدعی ، با توجه به مخالفت آن با محکمات و نصوص قطعیه‌ای که هر کدام به گونه‌ای بیانگر حدوث عالم می‌باشند، اگر توجیه‌پذیر نباشد، باید علم آن به اهلش (امامان معصوم :) واگذار شود.

پرسش: با توجه به تضعیف برخی از رواتِ واقع در سلسلة سند این روایت در التوحید توسط برخی رجالیون مانند: «محمدبن‌خالدالبرقی»- با عبارت: «ضعیفاً فی الحدیث»[٢٦٠] و ...- و«عمرو بن شمر»- با عبارت: «و هو ضعیف جداً زید احادیث فی کتب جابر بن یزید جعفی ینسب بعضها علیه و الامر ملبَس»[٢٦١] – ، و به همین دلیل نیز طریق شیخ صدوق; به کتاب «جابر بن یزید» (راوی همین روایت از امام‌باقر ٧ ) ضعیف شمرده شده است ،[٢٦٢] و با توجه به «مرسل» بودن آن در المحاسن ، آیا می‌توان روایت را معتبر دانست؟


[٢٥٨]. التوحید ، ص٦٦.

[٢٥٩]. ر.ک: وجود العالم بعد العدم عندالامامیه، ص١٠٧ و ١٠٨.

[٢٦٠] رجال نجاشی،ص٣٣٥، ش٨٩٨ و ...

[٢٦١] رجال نجاشی، ص٢٨٧،ش٧٦٥

[٢٦٢] ر.ک: معجم رجال الحدیث، ج٤، ص٢٦