عِمْرَانَ إِذَا صَلَّى لَمْ يَنْفَتِلْ حَتَّى يُلْصِقَ خَدَّهُ الْأَيْمَنَ بِالْأَرْضِ وَ خَدَّهُ الْأَيْسَرَ بِالْأَرْضِ؛ قَالَ وَ قَالَ إِسْحَاقُ رَأَيْتُ مِنْ آبَائِي مَنْ يَصْنَعُ ذَلِكَ قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ سِنَانٍ يَعْنِي مُوسَى فِي الْحِجْرِ فِي جَوْفِ اللَّيْلِ؛[٤١٧] محمدبن‌سنان از اسحاق‌بن‌عمار نقل می‌کند که گفت: از امام‌صادق٧ شنیدم که می‌فرمود: «موسی‌بن‌عمران پس از نماز، برنمی‌خاست مگر این‌که گونه راست و چپ خود را به زمین می‌چسباند.» اسحاق گفت: من برخی از پدران (اجداد) خود را دیدم که این عمل را انجام می‌دادند. محمد بن سنان گفت: منظور اسحاق از برخی از اجدادش، موسی است که نیمه‌های شب در حِجر اسماعیل، این کار را می‌کرد.

مرحوم فیض‌کاشانی در بیان عبارت آخر گفته:

بيان: «‌قال» يعني محمد بن سنان و «قال إسحاق» يعني إسحاق بن عمار «يعني موسى» أي موسى الساباطي جد إسحاق؛[٤١٨]بیان: گوینده «قال» اول، محمد بن سنان و گوینده «قال» دوم اسحاق بن عمار و مراد از موسی، موسی ساباطی جدّ اسحاق است.

ظاهر این روایت- چنا‌ن‌چه مرحوم فیض‌کاشانی برداشت کرده است- این است که تفسیر محمد بن سنان مربوط به «آبائی» در کلام اسحاق است؛ پس محمد بن سنان، جدّ اسحاقی که راوی این روایت است را، «موسی ساباطی» معرفی کرده است؛ به عبارت دیگر راوی این روایت، اسحاق نوه «موسی ساباطی» و پسر «عمار بن موسی ساباطی» است.

از سوی دیگر، کلینی و کشی روایت مفصلی نقل کرده‌اند که طبق آن، طایفه عمّاربن‌موسی بر فطحیت خود باقی ماندند:

... فَكُلُّ مَنْ دَخَلَ عَلَيْهِ قَطَعَ إِلَّا طَائِفَةَ عَمَّارٍ وَ أَصْحَابَهُ؛[٤١٩]... پس هر که بر موسی‌بن‌جعفر٨ وارد شد به امامت او یقین کرد،[٤٢٠] مگر طایفه عمار و اصحاب وی.

[٤١٧]. تهذيب‌الأحكام ج٢، ص١١٠.

[٤١٨]. ‌الوافي، ج‌٨، ص٨١٨‌.

[٤١٩]. الكافي، ج١، ص٣٥٢ و رجال‌الكشي، ص٢٨٢.

[٤٢٠]. یا: از عقیدة قبلی خود دست برداشت.