و باز مى‌فرمايد: «عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى‌ غَيْبِهِ أَحَداً* إِلَّا مَنِ ارْتَضى‌ مِنْ رَسُولٍ فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً* لِيَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسالاتِ رَبِّهِمْ» [٢]

پيغمبران و دين آسمانى‌

آنچه پيغمبران خدا از راه وحى به‌دست آورده و به عنوان پيغام و سفارش خدايى به مردم رسانيدند دين بود؛ يعنى روش زندگى و وظايف انسانى كه سعادت واقعى انسان را تأمين مى‌كند. [٣]

دين آسمانى به‌طور كلى از دو بخش اعتقادى و عملى مركب مى‌باشد بخش اعتقادى يك رشته اعتقادات اساسى و واقع بينى‌هاست كه بايد انسان پايه زندگى خود را به روى آنها گذارد و آنها سه اصل كلى توحيد و نبوت و معاد است كه با اختلال يكى از آنها پيروى دين صورت نبندد.

و بخش عملى يك رشته وظايف اخلاقى وعملى است كه مشتمل است بر وظايفى كه انسان نسبت به پيشگاه خداى جهان و وظايفى كه انسان در برابر جامعه بشرى دارد.

و از اين جاست ك وظايف فرعى كه در شرايع آسمانى براى انسان تنظيم شده بر دو گونه است: اخلاق و اعمال و هر يك از آنها نيز بر دو قسم است:

[١] . انعام، آيه ٨٧: و پيغمبران را به سوى خود جمع‌آورى كرديم (به غير ما نمى‌پردازند و از غيرما اطاعت نمى‌كنند) و به راهى راست رسانيديم‌

[٢] . جن، آيه ٢٨: تنها اوست كه داننده غيب است و به غيب خود كسى را مسلط نمى‌كند مگر پسنديدگان را از پيغمبران و در اين صورت از پس و پيش او (پيغمبر يا وحى) مراقبت كامل و رصدى به راه مى‌اندازد كه محققاً پيام‌هاى خداى خود را برسانند

[٣] . به مقدمه كتاب مراجعه شود