کتاب است که در پانصد سال پیش نوشته شده است . قبل از این کتاب ، مردم به منابع اصلی مراجعه می‌کردند . شیخ مفید رضوان الله علیه "ارشاد" را نوشته است و چقدر متقن نوشته است . ما اگر به " ارشاد " شیخ‌مفید خودمان مراجعه کنیم ، احتیاج بجای دیگر نداریم . از اهل‌تسنن ، طبری نوشته‌ ، ابن اثیر نوشته ، یعقوبی و ابن عساکر و خوارزمی نوشته‌اند . من نمی‌دانم‌ این بی‌انصاف چه کرده است ! وقتی که این کتاب را خواندم دیدم حتی اسمها جعلی است ! یعنی در اصحاب امام حسین ( ع ) اسمهایی را ذکر می‌کند که اصلا وجود نداشته‌اند ، در میان دشمن هم اسمهایی را می‌گوید که همه جعلی است . داستانها را بشکل افسانه درآورده است . این کتاب چون اولین کتابی است که بزبان‌فارسی نوشته شد ، لذا مرثیه‌ خوانها که اغلب بی‌سواد بودند و به کتابهای عربی مراجعه نمی‌کردند ، همین‌ کتاب را می‌گرفتند و در مجالس ازرو می‌خواندند . اینست که امروز مجالس‌ عزاداری امام حسین ( ع ) را روضه خوانی می‌گوئیم . در زمان امام‌حسین ( ع ) و حضرت صادق (ع) و امام حسن عسکری ( ع ) اصطلاح روضه خوانی رایج نبوده و بعد، در زمان سید مرتضی و خواجه نصیرالدین طوسی هم روضه خوانی نمی‌گفته‌اند . از پانصد سال پیش به این طرف اسمش روضه خوانی شده ، روضه خوانی یعنی‌ خواندن کتاب روضة الشهداء، یعنی خواندن همان کتاب دروغ. از وقتی که این‌ کتاب بدست مردم افتاد ، کسی تاریخ واقعی امام حسین (ع) را مطالعه نکرد.