اینجا احتمالات دیگری هم هست ( و جمع میان اینها یعنی اینکه همه اینها درست باشد هم ممکن است ) . یکی از این احتمالات در معنی کلمه مبین ، بی‌ پرده سخن گفتن است . یعنی پیامبران نه فقط مغلق و پیچیده و معقد سخن‌ نمی‌گفتند ، بلکه با مردم بی‌رودربایستی و بی‌پرده حرف می‌زدند ، سخن خود را با گوشه و کنایه نمی‌گفتند ، اگر احساس می‌کردند مطلبی را باید گفت ، در نهایت صراحت و روشنی به مردم می‌گفتند . « ا تعبدون ما تنحتون »؟ [١] آیا تراشیده‌های خودتان را دارید عبادت می‌کنید ؟ مسئله دوم که قرآن مجید در مسئله تبلیغ روی آن تکیه می‌کند ، چیزی است‌ که از آن به " نصح " تعبیر می‌نماید . ما معمولا نصح را به خیرخواهی‌ ترجمه می‌کنیم . البته این معنا درست است ولی ظاهرا خیرخواهی عین معنی‌ نصح نیست ، لازمه معنی نصح است . " نصح " ظاهرا در مقابل " غش " است . شما اگر بخواهید به کسی شیر بفروشید ، ممکن است شیر خالص به او بدهید و ممکن است خدای ناخواسته شیری که داخلش آب کرده‌اید بدهید ، یا اگر می‌خواهید سکه طلائی را به کسی بدهید ممکن است آن را به صورت خالص‌ بدهید ( در حد عیارهای معمولی ) ، و ممکن است به صورت مغشوش بدهید ، یعنی در آن غش باشد . نصح در مقابل غش است . ناصح واقعی آن کسی است‌ که خلوص کامل داشته باشد . توبه نصوح یعنی توبه خالص . مبلغ باید ناصح‌ و خالص و مخلص باشد ، یعنی در گفتن خودش هیچ هدف و غرضی جز رساندن‌ پیام که خیر آن طرف است ، نداشته باشد .

[١] سوره صافات ، آیه . ٩٥