افق وحِی - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٥٢٤ - عدم امکان بِیان حقاِیق عالم تجرّد و توحِید به سبب عدم قدرت ادراک و فهم صحِیح آن براِی عوام

گر بگوِید ز آن، بلغزد پاِی تو

ور نگوِید هِیچ از آن، اِی واِی تو

ور بگوِید در مثال صورتِی

بر همان صورت بچسبِی اِی فتِی‌[١]

روستاِیِی گاو در آخُر ببست

شِیر، گاوش خورد و بر جاِیش نشست‌

روستاِیِی شد در آخر سوِی گاو

گاو را مِی‌جست شب آن کنجکاو

دست مِی‌مالِید بر اعضاِی شِیر

پشت و پهلو گاه بالا گاه زِیر

گفت شِیر: ار روشنِی افزون شدِی

زهره‌اش بدرِیدِی و دل خون شدِی

اِین‌چنِین گستاخ زان مِی‌خاردم

کاو درِین شب گاو مِی‌پنداردم

حق همِی‌گوِید که اِی مغرور کور

نِی ز نامم پاره‌پاره گشت طور

که لو أنزَلنا کتاباً للجبل

لانصَدَع ثمّ انقَطَع ثم ارتَحَل

از من ار کوه اُحد واقف بدِی

پاره گشتِی و دلش پر خون شدِی‌

از پدر وز مادر اِین بشنِیده‌اِی

لاجرم غافل در اِین پِیچِیده‌اِی

گر تو بِی‌تقلِید از اِین واقف شوِی

بِی‌نشان از لطف چون هاتف شوِی‌[٢]