الفقه الاسلامى آداب بيمارى و احكام وفات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٤ - ج- با بيمار چگونه رفتار كنيم؟

١١- امام صادق عليه السلام از پدارنش عليه السلام از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در حديث مناهى نقل فرمود:

«ومن كفى ضريراً حاجته من حوائج الدنيا ومشى له فيها حتى يقضي اللَّه له حاجته أعطاه اللَّه براءة من النفاق وبراءة من النار وقضى له سبعين حاجة من حوائج الدنيا، ولا يزال يخوض في رحمة اللَّه حتى يرجع، ومن سعى لمريض في حاجة قضاها أو لم يقضها خرج من ذنوبه كيوم ولدته امّه. فقال رجل من الأنصار: بأبي أنت وامّي يا رسول اللَّه، فإن كان المريض من أهل بيته أوَليس أعظم أجراً إذا سعى في حاجة أهل بيته؟ قال: نعم» [١].

«كسى كه حاجتى از حوائج شخص نابينا (يازيان ديده‌اى) را برآورده كند و براى رفع حاجت او تلاش كند خداوند هم نياز او را برآورده سازد، خدا براى او برائتى از نفاق و برائتى از آتش جهنم را مى‌بخشد و هفتاد حاجت دنيايى او را برآورده مى‌گرداند و همچنان در رحمت الهى غوطه‌ور خواهد شد تا اينكه برگردد. و كسى كه براى رفع نياز بيمارى كوشش و تلاش كند چه برآورده گردد و يا نتواند، از گناهان خود مانند روزى كه از مادر متولد شده، پاك خواهد شد.

مردى از انصار پرسيد، اى رسول خدا پدر و مادرم به فدايت اگر مريض از اهل بيت آن شخص باشد آيا پاداش او بيشتر خواهد بود؟

فرمود: بلى.»

١٢- على بن جعفر در كتابش از برادرش امام موسى عليه السلام نقل مى‌كند: