الفقه الاسلامى آداب بيمارى و احكام وفات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٦٢ - آدابى كه مصيبتدار بايد رعايت كند
كه در مصيبتى كه بر برادرش وارد شده است او را شماتت كند، از دنيا نخواهد رفت تا اينكه دچار فتنه و امتحان شود.»
٩- امام صادق عليه السلام فرمود:
«من اصيب بمصيبة فليذكر مصابه بالنبيّ صلى الله عليه و آله فإنّه من أعظم المصائب» [١]
. «كسى كه گرفتار مصيبتى شود بايد مصيبت رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله را به يادآورد، زيرا آن بزرگترين مصيبتهاست.»
١٠- امام صادق عليه السلام در حديثى فرمود:
«إنّ مَلَك الموت قال لرسول اللَّه صلى الله عليه و آله: يا محمّد، إنّي أقبض روح ابن آدم فيجزع أهله فأقوم في ناحية من دارهم فأقول: ما هذا الجزع؟ فواللَّه ما تعجّلنا قبل أجله، وما كان لنا في قبضه من ذنب، فإن تحتسبوه وتصبروا تؤجروا، وإن تجزعوا تأثموا وتؤزروا» [٢].
«فرشته مرگ (عزرائيل) به رسول خدا صلى الله عليه و آله گفت: اى محمّد! من روح فرزند آدم را قبض مىكنم و خانواده او بىتابى و داد و فرياد مىكنند و من در گوشهاى از خانه آنان مىايستم و مىگويم: اين بىتابى براى چيست؟ قسم به خدا ما قبل از اجل او در قبض روحش شتاب نكردهايم و در گرفتن روح او هيچ گناهى نداريم، اگر شما در فقدان او شكيبايى كنيد پاداش داده خواهيد شد و اگر بىتابى كنيد گنهكار خواهيد شد.»
١١- زراره از امام صادق عليه السلام نقل مىكند:
[١] - همان، ص ٩١١، باب ٧٩، حديث ٢.
[٢] - همان، ص ٩١٣، باب ٨٠، حديث ٤.