الفقه الاسلامى آداب بيمارى و احكام وفات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٤ - ب- با بيمارى چگونه برخورد كنيم؟
«پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله فرمود: تب، پيشاهنگ مرگ و زندان خدا در زمين است و فوران و غليان آن از آتش جهنم است. نصيب و قسمت هر مؤمن از آتش، تب است.»
٣- زراره از امام صادق عليه السلام يا امام باقر عليه السلام روايت مىكند:
«سهر ليلة من مرض أو وجع أفضل وأعظم أجراً من عبادة سنة» [١].
«پاداش يك شب بى خوابى از جهت بيمارى يا درد، بهتر و بيشتر از يك سال عبادت كردن است.»
٤- امام صادق عليه السلام از پدرانش عليهم السلام از وصيت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله به حضرت على عليه السلام نقل مىكند:
«قال: يا علي، أنين المؤمن تسبيح، وصياحه تهليل، ونومه على الفراش عبادة، وتقلّبه من جنب إلى جنب جهاد في سبيل اللَّه، فإن عوفي مشى في الناس وما عليه من ذنب» [٢].
«پيامبراسلام صلى الله عليه و آله فرمود: اى على! ناله كردن مؤمن، تسبيح و فرياد كردنش تهليل و خوابيدن او در بستر بيمارى، عبادت و پهلو به پهلو شدن او جهاد در راه خدا است. پس اگر عافيت و بهبودى پيدا كرد، در ميان مردم به زندگى خود ادامه مىدهد و هيچ گناهى بر او نيست.»
٥- جابر از امام باقر عليه السلام روايت مىكند:
«إذا أحبّ اللَّه عبداً نظر إليه، فإذا نظر إليه أتحفه بواحدة من ثلاث:
إمّا صداع، وإمّا حمى، وإمّا رمد» [٣].
[١] - همان، حديث ٦.
[٢] - همان، ص ٦٢٣، حديث ١١.
[٣] - همان، حديث ١٢.