الفقه الاسلامى آداب بيمارى و احكام وفات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٧٢ - ى- احكام قبور

٣- بايد مورد ديگرى هم از حرمت نبش استثنا شود و آن اينكه اداى يك حق عمومى متوقّف بر نبش باشد مانند اينكه عبور و مرور و امر ترافيك به گونه‌اى اختلال پيدا كند كه موجب ضرر و زيان مردم شود و تنها راه حل هم اين باشد كه خيابانى از روى گورستان كشيده شود به اين ترتيب كه اگر اجساد را بعد از نبش قبر از آنجا به جاى ديگر نقل بدهند، ضرر رفع مى‌گردد. در اين صورت بعيد نيست كه نبش قبر جائز باشد اگر رفع ضرر مهمتر از حرمت اموات بوده و از طريق ديگر امكان نداشته باشد.

٤- در جايى كه ميّت بدون غسل يا كفن، دفن شده باشد، نبش قبر را جائز دانسته‌اند و اين در صورتى است كه موجب ضرر براى كسى نباشد، امّا اگر بطور مثال پس از چندين روز متوجّه شوند كه بدون غسل يا كفن، دفن گرديده و نبش قبر هم باعث بروز و شيوع بيمارى گردد، و يا اينكه بخاطر متغيّر شدن جسد، موجب هتك حرمت او شود، نبش قبر جائز نخواهد بود، امّا اگر ميّت بدون نماز دفن شده باشد بر روى قبر او بايد نمازگزارده شود.

٥- گفته‌اند جائز است كه ميّت در تابوتى گذاشته شود و تابوت دفن گردد تا اگر بعداً بخواهند جسد را به سرزمين مقدّسى نقل دهند، تابوت را بدون نياز به نبش قبر انتقال دهند ولى بهتر و احوط ترك اين عمل است، زيرا مسلتزم يكى از دو محذور مى‌باشد چون يا به مسأله دفن اخلال شده است اگر گذاشتن در تابوت دفن محسوب نگردد و يا اينكه اگر دفن محسوب شود، نبش بعد از دفن صورت گرفته است كه حرام مى‌باشد.