الفقه الاسلامى آداب بيمارى و احكام وفات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٦٣ - آدابى كه مصيبتدار بايد رعايت كند
«من ضرب يده على فخذه عند مصيبة حبط أجره» [١]
. «كسى كه در مصيبتى، دست بر رانهايش بكوبد، اجر و پاداش او نابود خواهد شد.»
١٢- امام صادق عليه السلام فرمود:
«ليس لأحد أن يحدّ أكثر من ثلاثة أيام إلّاالمرأة على زوجها حتى تقضي عدّتها» [٢]
. «براى هيچكس روا نيست بيش از سه روز لباس عزا بر تن كند مگر زن در مرگ شوهرش تا زمانى كه عدّه او سپرى شود.»
١٣- جابر از امام باقر عليه السلام نقل مىكند:
«قلت له: ما الجزع؟ قال: أشدّ الجزع الصراخ بالويل والعويل ولطم الوجه والصدر وجزّ الشعر من النواصي، ومن أقام النواحة فقد ترك الصبر وأخذ في غير طريقه» [٣]
. «از امام پرسيدم كه جزع و بىتابى در مصيبت چيست؟ در جواب فرمود: بالاترين و شديدترين مرحله بىتابى، فرياد زدن، واى اوى كردن، شيون و گريه كردن و به سينه و صورت زدن و موهاى پيشانى كندن است و كسى كه شيون و نوحه بر پا نمايد، شكيبايى را رها كرده و راه ديگر سير نموده است.»
١٤- امام صادق عليه السلام فرمود:
«لا ينبغي الصياح على الميّت ولا تشقّ الثياب» [٤]
[١]- همان، ص ٩١٤، باب ٨١، حديث ١.
[٢]- همان، باب ٨٢، حديث ١.
[٣]- همان، ص ٩١٥، باب ٨٣، حديث ١.
[٤]- همان، ص ٩١٦، باب ٨٤، حديث ٢.