الفقه الاسلامى آداب بيمارى و احكام وفات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٦٤ - آدابى كه مصيبتدار بايد رعايت كند

«شايسته نيست در مرگ كسى فرياد زده شود و جامه پاره گردد.»

١٥- قتيبه اعشى مى‌گويد:

«نزد امام صادق عليه السلام رفتم تا از پسر او عيادت كنم. امام را در دروازه منزل ديدم كه بسيار غمگين و اندوهگين بود پس گفتم:

فدايت گردم حال كودك شما چگونه است؟ فرمود: قسم به خدا به همان حال است (يعنى حال او خوب نيست). سپس آن حضرت وارد منزل شد و ساعتى درنگ كرد و بعد خارج گرديد، در حاليكه چهره‌اش نورانى و روشن بود و آن حالت غم و اندوه و دگرگونى ديده نمى‌شد. پس من به اين خيال افتادم كه حتماً حال كودك خوب شده است و گفتم: فدايت گردم، حال كودك چگونه است؟ فرمود: او به راه خود رفت. پس گفتم: فدايت گردم، وقتى كودك زنده بود شما غمگين و ناراحت بوديد و اكنون كه او فوت كرده است، حال شما تغيير كرده است اين چه رمزى دارد؟ فرمود: ما اهل بيت قبل از مصيبت، ناراحتى و بى‌تابى مى‌كنيم، امّا وقتى كه تقدير خداوند به وقوع پيوست ما تسليم او هستيم و به قضا و قدر او راضى و خوشنود مى‌باشيم. [١]»

١٦- مهران بن محمّد مى‌گويد: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مى‌گفت:

«إنّ الميّت إذا مات بعث اللَّه ملكاً إلى أوجع أهله فمسح على قلبه فأنساه لوعة الحزن، ولولا ذلك لم تعمر الدنيا» [٢].