الفقه الاسلامى آداب بيمارى و احكام وفات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٩٦ - و- درباره حنوط و جريدتين
«وقتى خواستى ميّت را حنوط كنى پس كافور بخواه و آن را به محلهاى سجده در بدن ميّت و مفاصل و سر و ريش و سينه او بمال.
و فرمود: حنوط كردن مرد و زن يكسان است. و فرمود: من كراهت دارم از اينكه ميّت با عود يا چيز ديگر بخور داده شود.»
٦- امام صادق عليه السلام فرمود:
«إنّ النبيّ صلى الله عليه و آله نهى أن يوضع على النعش الحنوط» [١]
. «پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نهى كرد از اينكه حنوط بر روى جنازه گذاشته شود.»
٧- زراره مىگويد:
«قلت لأبي جعفر عليه السلام ارأيت الميّت إذا مات لم تجعل معه الجريدة؟
فقال: يتجافى عنه العذاب والحساب ما دام العود رطباً، إنّما العذاب والحساب كلّه في يوم واحد في ساعة واحدة، قدر ما يدخل القبر ويرجع القوم وإنّما جعلت السعفتان لذلك فلا يصيبه عذاب ولا حساب بعد جفوفهما إن شاء اللَّه» [٢]
. «به امام باقر عليه السلام گفتم: چرا جريده (دو چوب تر) همراه ميّت گذاشته مىشود؟ در جواب فرمود: تا زمانى كه چوب، تر باشد، عذاب و حساب از او دور خواهد بود، زيرا عذاب و حساب همگى دريك روز و در يك ساعت مىباشد به اندازه وقتى كه ميّت در قبر گذاشته مىشود و مردم بر مىگردند و اين دو جريده (دو شاخه
[١] - همان، ص ٧٤٨، باب ١٧، حديث ١.
[٢] - همان، ص ٧٣٦، باب ٧، حديث ١.