الفقه الاسلامى آداب بيمارى و احكام وفات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٥ - ج- با بيمار چگونه رفتار كنيم؟
«سألته عن الوباء يقع في الأرض هل يصلح للرجل أن يهرب منه
؟ قال: يهرب منه ما لم يقع في مسجده الذي يصلّى فيه، فإذا وقع في أهل مسجده الذي يصلّى فيه فلا يصلح له الهرب منه» [١].
«از او درباره وبا پرسيدم كه آيا براى مرد شايسته است كه از آن فرار كند؟ فرمود: فرار كند تا زمانى كه در مسجدى كه در آن نماز مىخواند، سرايت نكرده باشد. پس اگر در ميان اهالى مسجدى كه او در آن نماز مىخواند سرايت كرده باشد، شايسته نيست كه فرار كند.»
١٣- على بن ابوحمزه از امام ابوابراهيم عليه السلام نقل مىكند:
«قلت له: جعلنا فداك، ما وجدتم عندكم للحمى دواء؟ قال: ما وجدنا لها عندنا دواء إلّاالدعاء والماء البارد» [٢].
«به حضرت گفتم: فدايت شوم آيا براى تب، دوايى نيافتهايد؟
فرمود: ما براى تب، دوايى جز دعا و آب سرد نيافتيم.»
١٤- ابو اسامه شحام مىگويد؛ از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مىگفت:
«ما اختار جدّنا رسول اللَّه صلى الله عليه و آله للحمى إلّاوزن عشرة دراهم سكر بماء بارد على الريق» [٣].
«جدّ ما پيامبر خدا صلى الله عليه و آله براى درمان تب، تنها به وزن ده درهم شكر با آب سرد، بصورت ناشتا ميل مىفرمود.»
[١] - همان، ص ٦٤٦، باب ٢٠، حديث ٥.
[٢] - همان، ص ٦٤٧، باب ٢١، حديث ٢.
[٣] - همان، ص ٦٤٨، حديث ٧.