الفقه الاسلامى آداب بيمارى و احكام وفات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٩ - پيشگفتار
يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنسَانُ وَأَنَّى لَهُ الذِّكْرَى) [١]
«چنان نيست كه شما مىپنداريد، شما يتيمان را گرامى نمىداريد و يكديگر را بر اطعام مستمندان تشويق نمىكنيد و ميراث را (از راه مشروع و نامشروع) جمع كرده مىخوريد. مال و ثروت را بسيار دوست داريد (و بخاطر آن گناهان زيادى مرتكب مىشويد). چنان نيست كه آنها مىپندارند! در آن هنگام كه زمين سخت در هم كوبيده شود و فرمان پرودگارت فرا رسد و فرشتگان صف در صف حاضر شوند و در آن روز جهنّم را حاضر مىكنند. در آن روز انسان متذكر مىشود، اما اين تذكر چه سودى براى او خواهد داشت؟»
يادآورى مرگ، زندگى را براى تو آسانتر مىگرداند و بلكه تو را مسلّط بر زندگى قرار مىدهد زيرا زندگى در دنيا، تنها يك مرحله و يك دورهاى كوتاه از مسير طولانى ما است. پس چرا در از دست دادن آن متأسف شويم؟ و چرا از آنچه كه از امور دنيايى به ما داده شده، دچار غرور و نخوت گرديم؟ و چرا طالبان دنيا اين همه بىتابى و نگرانى پيدا مىكنند و اگر دنيا را از دست بدهند، بىقرار و بيمناك مىشوند و اگر هم بدست بياورند، حريص و بخيل مىگردند؟
فضيلتها، آداب خير و صفات نيك، در وجود كسانيكه به مرگ ايمان دارند و هميشه به ياد مرگ هستند، بيشتر از ديگران مشاهده مىشود، چنين كسانى در برخورد با دشمن، از مرگ نمىترسند و از رويارويى با مشكلات، نمىهراسند و اراده خود را از دست نمىدهند و از انجام دادن عمل خير كوتاهى نمىكنند و از شرارت و تجاوز
[١] - سوره فجر، آيات ٢٣- ١٧.