«پس چرا هنگامى كه جان به گلوگاه مى‌رسد (توانائى بازگرداندن آن را نداريد) و شما در اين حال نظاره مى‌كنيد (و كارى از دست‌تان ساخته نيست) و ما از شما به او نزديكتريم، ولى نمى‌بينيد. اگر هرگز (در برابر اعمالتان) جزا داده نمى‌شويد، پس آن روح را بازگردانيد اگر راست مى‌گوئيد!».

در آيه ديگر آمده است:

(قُلْ إِنَّ الْمَوْتَ الَّذِي تَفِرُّونَ مِنْهُ فَإِنَّهُ مُلَاقِيكُمْ ثُمَّ تُرَدُّونَ إِلَى‌ عَالِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ) [١]

«بگو: اين مرگى كه از آن فرار مى‌كنيد سرانجام با شما ملاقات خواهد كرد، سپس به سوى كسى كه داناى پنهان و آشكار است بازگردانده مى‌شويد، آنگاه شما را از آنچه انجام مى‌داديد خبر مى‌دهد.»

آنچه بطور جدى براى انسان مفيد مى‌باشد، ياد آور شدن مرگ و كار كردن براى زندگى است و شايد اين سخن، بتواند موضع آيين اسلام را در قبال مرگ، براى ما بيان كند. پس بايد به انسان گفت: اى انسان تو كه هميشه به سوى خدا در حال حركت و تكاپو هستى و سرانجام هم خدا را ملاقات مى‌كنى، پس بايد ملاقات پروردگارت را غايت و هدف قرار دهى و از كوشش و تلاش توأم با رنج و زحمت، به عنوان يك وسيله استفاده نمايى و مرگ را پلى به سوى آخرت خود قرار دهى و براى زندگى اخروى خود توشه‌اى از پيش بفرستى تا فردا جزء كسانى نباشى كه مى‌گويند:

(... يَا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَيَاتِي) [٢].

[١] - سوره جمعه، آيه ٨.

[٢] - سوره فجر، آيه ١٤.