الفقه الاسلامى آداب بيمارى و احكام وفات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٨ - پيشگفتار

«اى كاش. براى اين زندگى‌ام چيزى پيش فرستاده بودم.»

تنها با يادآورى مرگ و لقاى خداوند و آمادگى براى آن دو است كه مى‌توانى از كسانى باشى كه خداوند سبحان درباره آنان مى‌گويد:

(يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ* ارْجِعِي إِلَى‌ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً* فَادْخُلِي فِي عِبَادِي* وَادْخُلِي جَنَّتِي) [١].

«تو اى روح آرام يافته! به سوى پروردگارت بازگرد در حاليكه هم تو از او خوشنودى و هم او از تو خوشنود است پس، در سلك بندگانم درآى و در بهشتم وارد شو!.»

مرگ صرفاً يك نوع سفر است و مرحله بعد از مرگ، بسيار بزرگتر از مرگ است و با تذكّر هميشگى مرگ است كه انسان براى دوره بعد از آن كار و تلاش مى‌كند و ارزش زندگى دنيوى را مى‌فهمد و درك ميكند كه اين فرصت، بازگشت ناپذير و غير قابل تعويض است و تنها در اين حالت است كه او در حيات دنيوى خود بدون تضييع وقت و از دست دادن فرصت، كار و تلاش مى‌كند، شبها را- جز اندكى- به عبادت و نماز مى‌پردازد؛ در سحرگاهان از خداى خود آمرزش مى‌طلبد و از مساكين و ايتام و فقرا دست‌گيرى به عمل مى‌آورد.

اما كسى كه مرگ را فراموش كند، او چنان خواهد بود كه خداوند مى‌فرمايد:

(كَلَّا بَلْ لَاتُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ* وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَى‌ طَعَامِ الْمِسْكِينِ* وَتَأْكُلُونَ التُّرَاثَ أَكْلًا لَمّاً* وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُبّاً جَمّاً* كَلَّا إِذَا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكّاً دَكّاً* وَجَاءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفّاً صَفّاً* وَجِاْى‌ءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ‌