الفقه الاسلامى آداب بيمارى و احكام وفات - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٣ - ج- با بيمار چگونه رفتار كنيم؟
«تمام العيادة للمريض أن تضع يدك على ذراعه، وتعجّل القيام من عنده، فإنّ عيادة النوكى أشدّ على المريض من وجعه» [١].
«عيادت كامل بيمار اين است كه دست روى بازوى او بگذارى و هرچه زودتر از نزد او بلند شوى زيرا عيادت افراد احمق، براى بيمار از دردش، سختتر و غير قابل تحملتر است.»
١٠- أبو زيد از يكى از دوستان جعفر بن محمد عليه السلام نقل مىكند:
«مرض بعض مواليه فخرجنا إليه نعوده ونحن عدّة من موالي جعفر، فاستقبلنا جعفر فى بعض الطريق فقال لنا: أين تريدون؟ فقلنا: نريد فلاناً نعوده، فقال لنا: قفوا، فوقفنا. فقال: مع أحدكم تفاحة أو سفرجلة أو أترجة أو ملعقة من طيب أو قطعة من عود بخور؟ فقلنا: ما معنا شيء من هذا؟ فقال: أما تعلمون أن المريض يستريح إلى كلّ ما ادخل به عليه» [٢].
«يكى از دوستان امام صادق عليه السلام بيمار شده بود و ما كه با عدهاى از دوستان آن حضرت بوديم و به منظور عيادت آن شخص بيمار از منزل خارج شديم و در مسير راه با امام صادق عليه السلام برخورديم. او به ما گفت كجا مىرويد؟ گفتيم: نزد فلانى براى عيادت او مىرويم.
فرمود: بايستيد پس ما ايستاديم گفت: آيا يكى از شما با خود سيبى يا گلابى يا بالنگى يا يك قاشق عطر يا قطعهاى از عود بخور به همراه داريد؟ گفتيم: چيزى نداريم. فرمود: آيا نمىدانيد كه شخص مريض از هر چيزى كه براى او برده شود خوشحال مىشود؟»
[١] - وسائل الشيعه، ص ٦٤٢، باب ١٥، حديث ٣.
[٢] - همان، ص ٦٤٣، باب ١٧، حديث ١.