احكام شريعت پيرامون حيات طيبه - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٦٥ - درآمد

در چهارچوب عقل و وحى از نو تعريف كند، تا صاحب دلى پيراسته از حبّ دنيا گردد.

٢- بر مؤمنان است كه به مردم محبّت ورزيده و با ايشان دوستى كنند.

٣- هر چيزى كه براى خود دوست داريم بايد براى برادران مؤمن خود نيز دوست بداريم، و همچنين نبايد نسبت به خيرى كه به برادر مؤمنمان مى‌رسد حسد ورزيم و همچون كسانى كه هيچ تعلّق خاطرى نسبت به يكديگر ندارند با يكديگر رفتار كنيم.

٤- رابطه زناشويى مناسب آن رابطه‌اى است كه بر مبناى دوستى و محبّت استوار شده باشد، رابطه‌اى كه در آن هيچيك از دوطرف نسبت به طرف مقابل، كبر و يا حسد نورزد، رابطه‌اى سالم كه بايد در شبكه‌ى روابط ميان تمام مؤمنان نهادينه شود.

٥- دوستى خدا، پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل‌بيت ايشان عليه السلام از پايه‌هاى دين محسوب مى‌شود. در واقع اين دوستى همان تولّى مى‌باشد. از سويى دوستى دشمنان خدا و رسول صلى الله عليه و آله و ناصبين و كسانى كه از اهل‌بيت عليهم السلام روى برگردانده‌اند، نيز حرام مى‌باشد. علاوه براين مى‌بايست از چنين كسانى تبرّى جوييم، چراكه تبرّى جستن از دشمنان خدا نيز پايه‌اى از پايه‌هاى دين مى‌باشد.

٦- بنابراين مى‌بايست شبكه‌ى روابط اجتماعى انسان بر مبناى خدا باورى و پذيرفتن ولايت خدا و رسول صلى الله عليه و آله و مؤمنان سامان يابد. همچنين نبايد كسى را خود خوانده و بدون اينكه خداوند به پيروى از وى دستور داده، و او را حجّتى بر مردم قرار داده باشد، به عنوان محور دوستى ميان مردم و ستون ولايت انتخاب كنيم.