احكام شريعت پيرامون حيات طيبه - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٩٢ - ١ - دفاع مشروع

«بيگمان خداوند با بنده‌اى كه با مهاجمان به خانه‌اش به جنگ نپردازد، دشمنى مى‌كند.» و همچنين فرموده‌اند: «اگر كسى براى دست درازى به خانواده و دارائيّت بر تو داخل شود، پس در صورت توان با زدن وى، او را غافل‌گير كن، چه، دزدان و آنها كه از ديوار مردم بالا مى‌روند محارب با خدا و رسولند، پس هرچه از او به تو رسيد، بر من است.»

٢- ابو ايّوب مى‌گويد: از ابا عبداللَّه عليه السلام شنيدم كه فرمود:

«مَن دخل على مؤمن داره محارباً له، فدمه مباح في تلك الحال للمؤمن‌

، وهو في عنقي» [١].

«هركس ستيزه جويانه بر خانه مؤمنى وارد شود، خونش براى آن مؤمن در آن حال مباح است، و آن بر گردن من است.»

٣- امام صادق عليه السلام مى‌فرمايند:

«إذا اطّلع رجل على قوم يشرف عليهم أو ينظر من خلل شي‌ء لهم، فَرَمَوْه فأصابوه فقتلوه، أو فقؤوا عينه، فليس عليهم غرم»، وقال: «إنّ رجلًا اطَّلع من خلل حجرة رسول اللَّه صلى الله عليه و آله‌

، فجاء رسول اللَّه بمشقص ليفقأ عينه فوجده قد انطلق، فقال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله: أي‌خبيث، أما واللَّه لو ثبتَّ لي لفقأتُ عينك» [٢].

«اگر كسى بر گروهى اشراف يابد و از منفذى به ايشان نظر افكند، وسپس ايشان او را نشانه گيرند و بكشند، و يا چشم او را بر كنند، ايشان نبايد تاوانى‌